Inderdaad een iconisch werk

Dit is een steengoed boek. Inderdaad een iconisch werk.
Natuurlijk is dit een verhaal van racisme in de Amerikaanse samenleving van begin tot midden vorige eeuw. Maar dit boek is meer. Het beschrijft de hypocrisie, de vooroordelen en de kleinmenselijkheid van een maatschappij. In deze is het een roman in de traditie van Sinclair Lewis, William Faulkner en John Steinbeck.

Door het originele vertelstandpunt (meisje van 9) kan de auteur het verhaal luchtig houden door humor en eenvoudige reflecties, zonder door zwaar op de handse filosofie-monologen in zwaar geleuter te vervallen. De moeilijk menselijke verhalen worden erdoor verdund, verzacht maar toch blijft het boek een enorme impact hebben op de lezer.

De problematiek van racisme is nog steeds brandend actueel, de intermenselijke relaties in het algemeen zal altijd een onderwerp voor literatuur blijven. Harper Lee slaagt erin deze onderwerpen op een persoonlijke doch zeer indringende manier aan te snijden en in een vlot leesbaar, goed geschreven en wel doordacht verhaal te gieten.

De personages in het boek zijn stuk voor stuk goed ontwikkelde unieke individuen. De vertelster is een bijzonder interessant personage omdat ze opgroeit in een tijd en plaats waarin zwarten, vrouwen en kinderen niet veel te zeggen hadden. Haar vader is een inspirerend personage met zijn waarden en principes, zelfs als deze tegen de stroom ingaan.

Het is een boek dat de lezer meeneemt op een emotionele reis en dat nog lang nadat de laatste bladzijde is omgeslagen blijft hangen. "Spaar de Spotvogel" is, ook voor mij, een van de grootste meesterwerken van de Amerikaanse literatuur. Het is een boek dat niet mag ontbreken op de boekenplank van elke zichzelf serieus nemende lezer.