Saai - saaier - saaist - Spion aan de muur

Wat een tegenvaller !

Het zou van een realisme moeten getuigen, met personages die echte mensen zijn en niet een soort superhelden zoals in de Bond boeken.

Dan had ik met deze “spion aan de muur” allicht de uitzondering.

Het begint allemaal nog redelijk voor wat een thriller moet zijn. Maar het boek verglijdt zeer snel in een woordenbrij waar geen touw aan vast te knopen is. En het duurt, en duurt en duurt en blijft duren. Oeverloze uitbreidingen waar geen enkele lijn in te trekken is en die mij meermaals deden overwegen dit gedrocht weg te leggen.

Na pag 80 komt er wat lijn in het verhaal en worden enkele delen uit het begin iets duidelijker. Maar de saaiheid blijft. Er komt geen einde aan de saai geschreven ondervragingen. De personages hebben menselijke trekken, maar gedragen zich totaal onlogisch en worden eerder droevige karikaturen. Ook hier bleef het sleuren en trekken om toch maar verder te lezen. De gezochte gewrochtheid van het verhaal draagt dan ook nog eens niets bij aan leesbaarheid en leesplezier.

Als we dan nog door een alweer de uiterste grenzen van saaiheid opzoekend verslag van een rechtszaak zijn doorgeworsteld zien we het einde / de afloop aankomen als een wandelende berg bij helder weer.

Dit heb ik gehad. Nooit meer een John Le Carré voor mij. Dat is echt niet mijn ding. Dus voor mij een welverdiend 1 sterretje.