goed neergezet

De nasleep van de oorlog is nog goed te voelen in Dusseldorf in 1929, als de plaatselijke politie te maken krijgt met een reeks brute moorden. Mannen, vrouwen en kinderen, niemand blijft gespaard en ook de manier waarop dit gebeurt lijkt niet altijd iets gemeen te hebben behalve dat het met veel geweld gepaard gaat.
Meisters en zijn partner Piszko staan voor de zware taak deze moorden op te lossen. Niet alleen onder het strenge toeziend oog van hun meerdere maar ook onder die van de pers en de plaatselijke bevolking, want het lijkt er niet op dat deze zaak snel opgelost zal gaan worden.

Naast dat we de zaak dus vanuit het oogpunt van de politie, in dit geval Meisters, volgen is het voor de lezer ook gelijk duidelijk wie de moordenaar is. Het geeft mij ‘mixed feelings’.
Enerzijds vind ik het origineel: het komt niet vaak voor dat men in het eerste hoofdstuk al weet wie de dader is, met naam en toenaam. Het maakt ook dat elk hoofdstuk dat met zijn naam is aangeduid, direct een verwachting meebrengt. Het is niet alleen spannend, maar zal ook weer een lugubere passage meebrengen met -wellicht- een nieuwe moord.
De werkwijze van deze Kürten wordt op deze manier goed uit de doeken gedaan en is ontzettend fascinerend, als ook het vertrouwen dat de mensen toch telkens in deze, voor hen, onbekende persoon hebben terwijl men weet dat er een moordende maniak rondloopt.
Anderzijds maakt het het verhaal soms wat langdradig omdat de politie lange tijd niet op zijn spoort komt, terwijl het voor de lezer dus zonneklaar is.
Bij elke nieuwe verdachte die zij op het spoor komen weet je als lezer dat ze verkeerd zitten en dat het verhaal dus niet “de goede kant” op gaat.
Maar laten we ook gelijk meenemen dat Het bloed van de zwaan gebaseerd is op waargebeurde feiten en dat het dus raar zou zijn om de moordenaar tot het einde onbekend te laten, terwijl hij en zijn verhaal bekend zijn.

De personages in het boek krijgen dus telkens hun eigen verhaallijn en hoofdstukken. Het zorgt vooral voor een compleet beeld van het onderzoek. De personages zelf worden hierin niet bijzonder diep uitgewerkt. Je krijgt een achtergrond mee, maar verder lijken ze enigszins oppervlakkig te blijven. Toch vind ik het niet storend in het verhaal en lijkt het er zelfs in te passen. De daden van Kürten en de omvang van het onderzoek zijn zo groot, dat er geen plek lijkt voor dingen die er niet of minder toe doen.
En laten we ook hierin weer meenemen dat het gaat om waargebeurde feiten en Hugo Luijten het ook moest doen met hetgeen waarnaar hij daadwerkelijk onderzoek kon doen.
Dat hij goed onderzoek gedaan heeft staat buiten kijf en is ook tussen de regels goed te lezen. Hetgeen hij zelf aan het verhaal toegevoegd heeft en dus niet waar is, blijkt minimaal wat het boek voor mij iets extra’s geeft.

Dit verhaal is anders dan de eerdere boeken die ik van Hugo Luijten gelezen heb en kan misschien als ‘minder goed’ ervaren worden. Maar het feit dat het hier gaat om gebeurtenissen die echt hebben plaats gevonden, waar hij met succes een goed en duidelijk uiteengezet verhaal over geschreven heeft, spreken voor mij.
Voeg daar de herkenbare schrijfijl van Hugo Luijten aan toe en Het bloed van de zwaan wordt, ondanks het zware onderwerp, toch een fijn boek om te lezen.
Hij heeft een manier van “vertellen” die mij altijd in een verhaal kan zuigen, ook als het verhaal niet heel erg vlot verloopt.

Het bloed van de zwaan is het eerste deel in een thrillerreeks waarin beruchte seriemoordenaars uit de geschiedenis centraal staan en ik ben zeer benieuwd wat de volgende in de rij gaat zijn en hoe Hugo Luijten dit verhaal zal gaan neerzetten.

Bedankt Pelckmans voor het recensie-exemplaar van Het bloed van de zwaan