een dystopie met potentie

Vandaag sluit ik de blogtour af die Hamley Books organiseerde rondom Onderuniversum van Pen Stewart. Bedankt voor het recensie-exemplaar.

Het jaar 2665.
Julian leeft samen met zijn vriendin Kim in een geheel veranderd Amsterdam. Zij zitten daar bij het leger maar kunnen moeilijk aarden omdat zij oorspronkelijk vanuit de stofsleuven komen.
Ze worden niet door iedereen als volwaardige collega’s gezien en vanuit hun eigen standpunt vertrouwen ze zelf ook bijna niemand.
Als het op een avond gruwelijk mis gaat en Kim verdwijnt gaat Julian op avontuur om haar te vinden maar niets kon hem voorbereiden op wat hij allemaal tegen zou komen en nog erger: wat hij allemaal te weten zou komen over de wereld die hij dacht vrij goed te kennen.

Je wordt meteen in de wereld van Julian en Kim geslingerd en hoewel alles heel uitgebreid en beeldend beschreven is, heb ik even nodig om me echt in het verhaal in te leven.
Er is geen inleiding die je enig idee geeft waar je naartoe gaat, maar je wordt direct in het diepe gegooid. Het mooie van een boek in de toekomst schrijven is dat je als auteur je fantasie helemaal los kan laten. De kunst is echter om het tot een geloofwaardig geheel te maken.
Tot op zekere hoogte is dit Pen Stewart zeker gelukt.
De reden achter de aardkanteling en het ontstaan van de stofsleuven is helemaal niet vergezocht. De manier waarop er hedendaags met het milieu omgegaan wordt, kan (zal?) zeker jaren later voor veel problemen zorgen.
Het is dus ook een actualiteit die terug komt in Onderuniversum.

“Het klimaatmoeras had hen geconfronteerd met de rotzooi die de mens op Aarde had aangericht, de ecosystemen die ze honderden jaren geleden hadden verwoest.”

Het eerste deel van het boek houdt me dan ook zeker in zijn greep. Ik ben heel benieuwd wat er nog gaat komen en wie of wat er werkelijk achter de verdwijning van Kim zit.
Maar zodra Julian het onderuniversum bereikt verliest het boek zijn grip op me.
Het wordt steeds moeilijker bij te houden waar we ons precies bevinden en hoe het allemaal uit hoort te zien. Ook is me niet helemaal duidelijk hoe dit alles ontstaan is. Ik moet helaas zeggen dat op dit punt de geloofwaardigheid voor mij flink zakt.
Het zorgt er ook voor dat mijn animo om verder te lezen daarmee zakt.
Ik moet me een beetje door het stuk heen worstelen.
Als het einde in zicht komt lijken er wat lijntjes bij elkaar te komen en worden er een hoop dingen duidelijk.
Dit zorgt ervoor dat ik toch nieuwsgierig ben geworden naar het volgende deel in de reeks: De drie Einsteins, want dat het verhaal nog niet voorbij is, is duidelijk.
Ik heb toch een soort band gekregen met Julian en ik ben dan ook heel benieuwd wat er verder met hem gaat gebeuren. Hoe zit hij in elkaar? Komt hij er zelf ook achter en hoe zal zich dit uiten?

Een dystopie, een verhaal in de toekomst.. Het blijft heel persoonlijk qua lezer wat je wel en wat je niet “gelooft”. Daarom is het ook moeilijk om dit verhaal in geloofwaardigheid uit te drukken.
Deze recensie omschrijft echter hoe ik Onderuniversum ervaren heb.
Het is een verhaal met potentie, maar ergens verliest het zijn charme.. om dan toch weer op te krabbelen en me nieuwsgierig te maken naar meer.