stof tot nadenken

Hamley Books organiseert een blogtour rondom Solovlucht, het nieuwste boek van Aloka Liefrink. Bedankt voor het recensie-exemplaar.

Het leven is niet genadig voor Savarana.
Na een heftig adoptieverleden, waar moeder mishandelt, vader overlijdt en stiefmoeder er ook een eigenaardige opvoeding op nahoudt, is het enige wat zij wil rust in haar leven.
Niet meer onder het strenge regime van een ouder, maar haar eigen boontjes doppen.
Maar al gauw volgt er weer een nieuwe periode van giftige relaties en breekt Savarana elke dag een beetje meer.

We groeien echt op met Savarana.
Van een leuke, vrolijke kleuter naar een teruggetrokken meisje, dan van een blije tiener naar een beschadigde jongvolwassene.
Ze gaat door diepe dallen, maar het lijkt haar persoonlijkheid alleen maar sterker te maken. Ondanks de mishandelingen en het constante kleineren weet Savarana dat het niet aan haar ligt en probeert ze haar hoofd boven water te houden.
Ze verlangt zo naar een fijne relatie dat ze de slechte eigenschappen van een partner voor lief neemt. Het vergt een flinke dosis doorzettingsvermogen en ook als het niet blijkt te werken heeft ze genoeg moed om er zelf weer bovenop te komen.
Toch lijkt het einde in zicht te komen voor Savarana.

Solovlucht is een boek wat echt op je emoties speelt.
Je voelt echt met Savarana mee en ziet zo graag dat ze de liefde krijgt die ze verdient.
Met elke stap in de verkeerde richting, groeit het empathie van de lezer maar ook de kracht van Savarana.
Het is onvoorstelbaar hoe slecht de mensen zijn die op haar pad komen.
Je gunt haar de wereld en het is zo sneu dat ze voor dit leven geboren lijkt te zijn.
Niet alleen Savarana komt heel erg tot leven maar ook de overige personages zijn heel menselijk. Zelfs als lezer geloof je in de goedheid van deze mensen in het begin van hun relatie en is het bijna niet te geloven als ze omslaan.
Liefrink heeft dit perfect weten te neer te zetten.

Het is zo meegaand en vlot geschreven dat het, ondanks de dikte, een boek is wat je snel uit hebt.
Je vliegt erdoorheen, maar toch heb je het gevoel een leven geleefd te hebben als het uit is.
Solovlucht zet je aan het denken en de titel is dan ook uiteindelijk een prachtige verwoording.