prachtig slot

Het langverwachte vierde deel in de serie waarin de Vanhovens centraal staan, is er eindelijk. Ik heb er reikhalzend naar uitgekeken want ik ben enorm fan van deze serie maar ik keek er ook een beetje tegenop, de personages zijn namelijk allemaal in mijn hart gaan zitten en ik ben nog niet klaar om afscheid van hen te nemen.
Sophie Ester heeft er echter weer een enorm spektakel van gemaakt, een meer dan waardig einde van deze misdaadroman-reeks.

Alles lijkt Vincent eindelijk voor de wind te gaan, hij is zelfs een nieuwe vriendschap aangegaan met iemand waar niemand het ooit van gedacht had.
Maar als hij na een geslaagde avond wakker wordt, blijkt zijn leven helemaal niet meer te zijn zoals hij het de afgelopen jaren geleefd heeft.
Het is niet alleen voor Vincent schakelen naar wat er allemaal gebeurd, ook als lezer moet je heel erg bij de les blijven.
Het is heel erg in de stijl van de vorige boeken, maar ik krijg er ook Stephen King-vibes van. Je denkt namelijk te weten hoe de vork in de steel zit, maar deze nieuwe verhaallijn geeft een totaal ander inzicht, wat je aan alles dat je dacht te weten, laat twijfelen.
Er zit niets anders op dan het boek verder te lezen en achter het daadwerkelijke verhaal te komen.

De plot is wederom meesterlijk opgesteld. Het had geen waardiger afscheid kunnen zijn. Alles wat Vincent verloor in de voorgaande delen passeert nogmaals de revue, maar op een heel nieuwe manier die je nog eens in het gezelschap zet van hen die we inmiddels moeten missen. De personages zijn natuurlijk allemaal bekenden, toch zien we ze nu ook in een ander daglicht. Het is leuk om ze op deze manier weer opnieuw te leren kennen, ook al pakt het niet altijd positief uit.

Sophie Ester heeft met het schrijven van deze misdaadroman echt een stijgende voortgang laten zien. De plot was bij het eerste boek al ontzettend goed, maar de uitwerking ervan net iets minder. In het tweede en derde deel haalde ze dit ruimschoots in: haar schrijfstijl werd beter en ging veel meer bij het verhaal passen waardoor het echt een genot werd om haar boeken te lezen, zeker in combinatie met de nog steeds indrukwekkende plots. Ditmaal heeft ze wat mij betreft de overtreffende trap genomen.
Tijdlijn is emotioneel, rauw en ‘bittersweet’. In lijn van de vorige verhalen maar toch ook in een andere/eigen stijl. Een uniek verhaal, dat de perfecte afsluiter voor deze unieke reeks blijkt te zijn.

Bedankt Sophie Ester voor het recensie-exemplaar van Tijdlijn.