een verhaal dat je raakt

Lucie en haar moeder Hedwig zijn vier handen op een buik. Ze hebben al in heel wat steden en dorpen gewoond en zijn altijd op elkaar aangewezen geweest. Wie haar vader is, weet Lucie niet maar daar zit ze niet zo mee. Zolang ze haar moeder heeft, komt alles goed.
Als ze het dorpje Cressville aandoen is Lucie in eerste instantie niet heel gecharmeerd van het plaatsje. Maar dan ontmoet ze Jo, Fraser en Takeo met wie ze al snel bevriend raakt.
Nog nooit heeft ze zich ergens, of met iemand anders dan haar moeder, zo goed gevoeld.
Het maakt dat ze iets minder aandacht heeft voor haar moeder, die op haar beurt iets voor Lucie probeert achter te houden.

Wat vooral centraal staat in deze ‘shortie’ is de band tussen moeder en dochter. Het gaat dieper dan de gemiddelde moeder/dochter-relatie en is ontzettend mooi om te lezen. Ik ben ook heel lang alleen geweest met mijn moeder en kan me dus ontzettend goed in Lucie vinden. Haar moeder staat echt op een voetstuk en ondanks dat Hedwig redelijk excentriek is, heeft ze zich nog nooit voor haar geschaamd, wat denk ik op die leeftijd een hele prestatie is. Wees Lucie is dus echt een ode aan het moederschap, maar maakt intussen ook ruimte voor andere onderwerpen. Het gemis van een ouder, verliefdheid, ziekte en verlies maken hun opwachting. Het zijn onderwerpen die Wees Lucie nog intenser maken, zeker in combinatie met de ontzettende hechte band tussen Lucie en Hedwig.
Hoewel het boek dus een trieste ondertoon heeft, heeft Astrid Boonstoppel haar best gedaan om het verhaal niet te zwaar te schrijven. Het is in begrijpelijke, duidelijke taal verwoord en ondanks de zwaarte leest het boek heel makkelijk weg.
Het is een prachtige manier voor jongeren om kennis te maken met deze onderwerpen maar ook met hun eigen gevoelens. Want dat Wees Lucie iets zal losmaken, is duidelijk.
Tegelijkertijd is het een boek dat je zal laten nadenken. Personage Lucie stelt levensvragen, die je als lezer automatisch ook naar een antwoord laat zoeken.

Astrid Boonstoppel sluit haar dankwoord af met de zin: “Ik hoop dat een plek is waar jij je thuisvoelt.”
Een zin die in weinig woorden, veel over het boek zegt.
Het maakt niet alleen de diepgang van het boek duidelijk maar laat ook zien dat alles met elkaar samenhangt en dat er niets in het verhaal zit, zonder reden.
Wees Lucie is een boek dat je niet zomaar dichtslaat, het is een ‘kort’ boek dat meer dan een volwaardig verhaal vertelt.

Bedankt Blossom Books voor het recensie-exemplaar van Wees Lucie.