Oude wijn in oude zakken

Wanneer zijn diepgelovige echtgenote Mary getroffen wordt door kanker, zit er voor de onverzekerde Michael St. Pierre niets anders op dan zijn oude inbrekersplunje weer op te duikelen en de opdracht van zakenman August Engel Finster aan te nemen in ruil voor bergen cash: steel de sleutels van de hemel uit het Vaticaans museum! Maar wat Michael niet beseft is dat “de sleutels van de hemel” wel erg letterlijk dient genomen te worden en dat Finster niemand minder is dan de duivel in hoogst eigen persoon...

The thieves of heaven/De sleutels van de hemel (2006), The thieves of faith (2007) en momenteel in aanmaak The thieves of darkness... vastgoedmakelaar Richard Doetsch schijnt er een leuke hobby aan over te houden voor zichzelf. Maar heel wat minder leuk voor de kritische lezer.

De sleutels van de hemel kan je misschien nog het best omschrijven als het misgroeide bastaardkind van Andrew Neiderman’s The devil’s advocate (boeiend verfilmd door Taylor Hackford met Al Pacino en Keanu Reeves in de hoofdrollen) en Quentin Tarantino’s From dusk till dawn. Het boek doet een aanvaardbare poging om te starten als een real-life drama waarin uiteindelijk een vleesgeworden duivel in voor blijkt te komen maar ontspoort in de tweede helft in een soort blood and gore spektakel. Tarantino laat er echter geen twijfel over bestaan dat je het allemaal niet al te ernstig dient te nemen. Richard Doetsch durft echter nooit diezelfde duidelijkheid aan te nemen zodat je zelfs niet durft te genieten van de onzin en het haast kinderlijke taalgebruik/zinsbouw waarmee hij op de proppen komt.

Het hele boek door haalt Richard Doetsch het ene kleffe cliché na het andere uit de kast en blijkt hij op geen enkel moment gehinderd te worden door enige vorm van consequentie, nuance of realiteitszin om het verhaal in sneltreinvaart te laten afstevenen op de te verwachten clash tussen de duivel en Michael St. Pierre (=Sint Petrus). Een clash die in al zijn idiotie ook nog eens verzandt in een vervelende, eindeloos aanhoudende wederopstanding van de ‘prins der duisternis’. Het feit dat je Michael’s drijfveer, namelijk de hemelpoort openhouden voor zijn stervende vrouw zodat ze niet in het vagevuur terecht dreigt te komen, in dit boek zo letterlijk dient op te vatten, is zo grotesk dat je als lezer een beetje verdwaasd achterblijft.

Om het nog erger te maken wordt het boek geplaagd door een verschrikkelijk onverzorgde uitgave. De taalfouten zijn hinderlijk en tegelijk lachwekkend: ‘Het kwade had de mens werd altijd veel meer geboeid dan het goede.’ (blz. 264), ‘Ze hadden elkaar nooit ontmoet – dat risico zou Finster nooit nemen – maar hij hield hem een oogje op hem’ (blz. 295), ‘De huursoldaat joeg hem met een stoot van zijn geweerloop verder richting.’ (blz. 324).
Werk aan de winkel bij uitgeverij MYNX!

Lachen of wenen? De sleutels van de hemel is zelfs niet aan te raden voor de amazon.com prijs van $6,99. Laat deze kelk aan je voorbijgaan!