Kwaliteit als vanouds

Op een private school in Edinburgh vallen onder de studenten twee doden en één zwaargewonde te betreuren bij een raid door een ex-SAS’er die daarna zelfmoord pleegt. Bobby Hogan krijgt het onderzoek in handen en doet beroep op Rebus - wegens zijn SAS-verleden - om de zaak op te lossen.
Onderwereldfiguur Marty Fairstone komt om bij een brand in zijn woning. Inspecteur Rebus werd diezelfde avond in het gezelschap van het slachtoffer opgemerkt en loopt de volgende dag rond met zwaar verbrande handen. Reden voor de zoveelste schorsing...
Zoals steeds biedt Ian Rankin zijn lezers wat ze ondertussen van hem kunnen verwachten: Rebus’ sarcasme, spitse cynische dialogen, verschillende verhaallijnen die zoals steeds niet zo losstaand zijn als op het eerste zicht lijkt en waarbij Rebus’ en Siobahn’s privé-betrokkenheid nooit veraf is. In niets moet Een kwestie van bloed onderdoen voor Rankin’s andere Rebus-boeken.
En daar zit misschien wel het probleem. Vergelijk Een kwestie van bloed met zijn voorganger Gedenk de doden en je kan niet anders dan enkele storende gelijkenissen vaststellen: Gerald Cafferty wordt tijdelijk ingeruild voor Peacock Johnson, een al net zo kleurrijke gangster. Parlementslid Jack Bell vervult hier de rol van overijverige politicus met niet al te schone handen. Een rol die een doorslagje lijkt van die van raadslid Gareth Tench uit Gedenk de doden.
Dat dit nu zo opvalt heeft ook veel de maken met de volgorde van uitgeven: Gedenk de doden is in wezen namelijk niet de voorganger van Een kwestie van bloed, maar wel net andersom met De rechtelozen daar nog eens tussenin. Het waarom van deze gewijzigde volgorde is een raadsel. Maar een bijkomend gevolg is wel dat de normale evolutie van de personages volledig in het honderd loopt. Over Een kwestie van bloed zou je kunnen beweren dat Siobahn hoe langer hoe meer op Rebus begint te lijken, dat de twee hoe langer hoe meer twee handen op één buik zijn, dat Rebus naarmate hij ouder wordt iets meer menselijke trekjes en emoties vertoont (de Siobahn-kus), maar helaas zijn de twee voorgangers nu net de twee opvolgers. Verwarrend, niet? Of zijn alle Rebussen inderdaad onderling inwisselbaar?
Hopelijk maakt uitgeverij Luitingh het niet zo gek door de laatste Rebus Exit music, nummer 18 in de rij, uit te geven voordat de drie achterblijvers (Dead souls, Set in darkness, The falls) in vertaling zijn verschenen -respectievelijk nummers 11,12 en 13 in de oorspronkelijke volgorde van verschijnen.
Een kwestie van bloed bevat alle elementen die de grote schare Rankin-fans tevreden kan stellen, ondergetekende incluis. Toch moet je durven toegeven dat Ian Rankin zichzelf af en toe al te letterlijk herhaalt en dan verdien je ondanks alle ontegenzeggelijke kwaliteiten geen vijfde ster...