Marklund op automatische piloot

David Lindholm, een alom bejubelde politieman wordt op beestachtige wijze vermoord in zijn slaap. Zijn echtgenote, politieagente Julia Lindholm, wordt in shock teruggevonden in de badkamer en hun zoontje Alexander is verdwenen. Julia’s dienstwapen ligt naast het echtelijke bed. Een levenslange gevangenisstraf voor Julia is dan ook onvermijdelijk, ondanks haar bewering dat er een andere vrouw aanwezig was.
Kvällspressen-journaliste Annika Bengtzon’s leven is ondertussen een totale chaos na het vertrek van haar echtgenoot Thomas en de verwoestende brand in haar nieuwe huis. Om zich recht te houden bijt ze zich vast in de zaak David Lindholm en ontdekt al gauw dat zijn heldenstatus allesbehalve terecht is.
Levenslang sluit direct aan op Marklund’s vorige Annika Bengtzon-verhaal Het testament van Nobel: Annika zit in dezelfde taxi die haar samen met haar kinderen wegvoerde na de dramatische brandstichting in haar huis. En jammer genoeg is dat toch wel een klein probleem: te vaak in het boek borduurt Marklund verder op Annika’s wedervaren in Het testament van Nobel en dat maakt dat dit boek het toch wat moeilijker heeft om op eigen benen te staan.
Zoals steeds in de Annika Bengtzon reeks reserveert Marklund net zoveel plaats om Annika’s privéleven uit de doeken te doen als om de nieuwe misdaad op te helderen. Alleen voelt het hier net iets te geforceerd aan, te formule-achtig. Zo komt de weigering van Annika’s vriendin Anne Snapphane om haar en de kinderen op te vangen erg onnatuurlijk over.
De voortdurende verwijzingen naar Het testament van Nobel geven het boek zelfs iets Suske&Wiske-achtig commercieels: sorry, mensen, mijn inspiratie is een beetje opgedroogd, maar mijn uitgever gunt me geen tijd.
De zaak David Lindholm lijkt ook opgebouwd uit net iets te veel losse eindjes die pas op het laatst bijeengebracht worden. Erg warrig, maar zo gaat dat wanneer ingewikkelde bedrijvenconstructies een deel van het geheel uitmaken. Het duurt al te lang voor er een duidelijke richting wordt aangegeven in het onderzoek zodat dit keer de spanning nooit op het voor Marklund’s verwachte niveau komt.
Een al te lange epiloog -die eigenlijk al begint voor de feitelijke epiloog- rondt het vehaal op een ietwat teleurstellende manier af.
Ondanks alles blijft Liza Marklund’s meesterlijke stijl overeind. Ze blijft een meester in sfeerschepping door trefzeker de juiste details te benadrukken zonder de vaart uit het verhaal te halen of haar toevlucht te moeten nemen tot ellenlange beschrijvingen. De 411 blz vliegen dan ook in een mum van tijd voorbij en dat is iets waar vele schrijvers niet in slagen. Annika Bengtzon blijft een boeiend personage.
Alle elementen die van Liza Marklund’s oeuvre zo’n success maken vind je terug in Levenslang, alleen is de mix ditmaal niet zo overtuigend. Een dipje in de reeks en aangezien Liza Marklund geen schouderklopjes meer nodig heeft blijf ik in mijn waardering steken op drie sterren.