Een parel in de Nederlandse geschiedschrijving

Je weet niet wat je meemaakt als je dit dagboek leest. Folmer zet zijn webcam op en laat je mee lopen door het gevangenkamp Amersfoort en laat je de brute martelingen zien die de nazi's uitvoeren op Joden, communisten, zwarthandelaren en verzetsstrijders. Laat je de kinderachtigheid van volwassen mannen zien die op hun laatste tandvlees lopen. Je kijkt mee in zijn hoofd en ontdekt dat antisemitisme heel diep geworteld zat (zit) in Nederlandse maatschappij, dat liefde sterk is, vriendschappen van onschatbare waarde en dat mensen echt iets voor elkaar over hebben.
Dit boek hoort wat mij betreft in dezelfde divisie als Das Boot, Het achterhuis en Im Westen nichts Neues. Zeer indrukwekkend.