Droge boterham

Jaren geleden (2008) las ik het boek Ik ben Karmozijn, van Orhan Pamuk en het enige dat ik me ervan kan herinneren (dit is voordat ik recensies schreef bij Hebban, of ik denk zelfs voordat Hebban bestond) is dat het vooral veel woorden waren en iets met Constantinopel en veel Ottomaanse nobel, maar dat ik het weel een goed boek vond. Vier jaar geleden kocht ik in Turkije nog een boek van Pamuk. Het ligt sinds die tijd in mijn nachtkastje waar ik mijn nog te lezen boeken bewaar. Ik ben er een paar keer aan begonnen maar kom er niet doorheen en heb besloten het te doneren aan een buurtbieb.
Nu dus het derde boek van hem, wat ik las tijdens een lange vlucht met twee overstappen en een overstap van tien uur. Die gaven me ruim de tijd om het uit te lezen. Ik was niet erg onder de indruk van dit boek en als analogie dacht ik dat zijn boek smaakt als een droge boterham. Het beleg maakt het nog prima maar je krijgt het niet weggeknaagd. Het eten ervan is een klus. In het boek wil het verhaal niet op gang komen, en het pakt me eigenlijk nooit echt. Het idee van de dubbelpersoon is wel leuk maar komt wat mij betreft niet uit de verf. Het idee is dat ze op een Esseriaanse manier in elkaar over lopen, maar dat proces komt op mij eigenlijk niet helder voor ogen. Het boek is geschreven in historische setting, het Ottomaanse rijk in de 19e eeuw maar er worden weinig details gegeven, bijvoorbeeld over de veldtocht tegen de Polen. Is die historisch juist of verzonnen. Is de pasja echt of verzonnen? Een deel van het boek gaat over een enorm wapen maar wat het is wordt totaal niet beschreven waardoor het voor mij ook echt niet gaat lezen. Zo kan ik doorgaan.Ik vrees dat Pamuk niet mijn schrijver is, en dit boek niet mijn boek.