Prachtig tijdsbeeld

We kunnen ons in coronatijd soms druk maken over mondkapjes en andere beperkingen van vrijheden maar een en ander verbleekt als we Manhattan Beach lezen en zien wat het betekend als een maatschappij echte offers moet maken om vrijheid te bevechten. Het was voor mij in ieder geval een eye opener te realiseren in welke mate de maatschappij, in dit geval de Amerikaanse tijdens de Tweede Wereldoorlog, omschakelt naar een oorlogsmaatschappij. Ook de rol van de vrouw in die maatschappij en vooral dan het ondergeschikte daarvan, deed me realiseren dat we van ver komen en dat we ongelijkheid nu eigenlijk niet mogen accepteren en als normaal mogen beschouwen.
Jennifer Egan weet de maatschappelijke achtergrond te schetsen met een heel interessant verhaal, een driehoeksverhouding tussen Anna, haar vader en zijn baas die in twee tijdsvakken plaatsvindt. De hoofdpersoon is Anna, die haar passie voor duiken najaagt, wat de auteur in een paar heel mooie passages weet te vangen. Egan weet mooi gebruik te maken van beeldspraak en al is het verhaal niet snel of flitsend, het boeide mij van kaft tot kaft.