Tijd voor iets anders?

Het vervolg op 'De vrouw in suite 10'. Tja, waar zal ik beginnen. Voor aanvang van het boek zag ik dat een lezer de protagonist als 'onnozel' omschreef. Vrij hard, dacht ik nog. Maar naarmate het verhaal zich ontspon, kon ik niet anders dan toegeven dat het wel een verdrietig accurate omschrijving is.

Het is altijd jammer als een hoofdpersonage - dat in dezen nota bene journalist is, een beroep waarvoor je toch tamelijk wereldwijs moet zijn - zo tenenkrommend naïef denkt en handelt. Ook het 'jaren '50 gehalte' van de vrouw die thuiszit met de kinderen omdat dat nu eenmaal zo is gelopen en het constant over 'de jongens' heeft viel me tegen. Het draagt voor mijn gevoel toch bij aan een stereotype waar we misschien graag eens vanaf willen.

Daarmee doel ik geenzins op vrouwen die moeder worden en ervoor kiezen om hier veel of al hun tijd in te stoppen, ook dát is namelijk werk en niet zo'n beetje ook. Maar bij dit personage is het alles bij elkaar dat het beeld van 'The all American housewive' nogal onderstreept. Erg jammer, en inderdaad; de plot is wat voorspelbaar.

Zelfs dat was vergeven en vergeten als het verhaal wat dynamischer en vernuftiger in elkaar had gezeten. Ik geloof dat de 'avonturen' van Lo Blacklock wel redelijk zijn uitgemolken nu. Tijd voor iets anders?