Mêh

In het boek Cliënt E. Busken kruip je in het hoofd van een hoogbejaarde, m.i. narcistische, man. Het verhaal neemt je mee met een dag in het leven van meneer Busken die opgenomen op een gesloten psychiatrische afdeling zich realiseert dat hij hier nooit meer weg gaat komen en dus in totale stilte (hij heeft besloten niet meer te spreken) wacht op de ultieme verlossing: de dood.

Niet al te lang geleden heb ik met veel plezier 'Het hout' gelezen van Jeroen Brouwers. De literaire omlijsting was daar de kers op de taart van een pakkend verhaal. Het ontrafelen van de thematieken bracht dat verhaal zo veel meer! Dit miste ik heel erg in het boek Cliënt E. Busken. Ik vond het verhaal, zeker gedurende de eerste 3/4e van het boek, niet pakkend wat de literaire schrijfstijl het lezen alleen maar lastiger maakt. De thematieken waren wel prachtig (vanwaar ik de literatuurprijs begrijp) alleen zonder een pakkend verhaal voelde deze naar mijn smaak als van het boek losstaande kunstuitingen.

Daarnaast kennen we de optiek van de bejaarde man al uit de boeken van Hendrik Groen, al heeft dit boek wel een hele andere basis. Ondanks dat ik de boeken van Hendrik Groen niet gelezen heb, gok ik dat die leuker zijn om te lezen. Onderdelen uit dit boek, zoals het kleinerend toespreken van bejaarde ouderen, vond ik wel 'leerzame' passages. Omdat ik mij heel goed kan voorstellen dat dit daadwerkelijk zo gebeurd, terwijl de ouderen dit zelf als zeer onaangenaam ervaren.