Verslavend

Pitigrilli was het pseudoniem voor de Italiaanse schrijver en journalist Dino Segre (1893 – 1975) en behoorde tot de schrijvers die op de index van verboden geschriften van de katholieke kerk stonden. Zijn roman Cocaïne (1921) is zijn bekendste boek. In de jaren veertig bekeerde Pitigrilli zich tot het katholicisme en besloot hij Cocaïne niet meer voor verdere publicatie vrij te geven. Zijn weduwe heeft deze beslissing later herroepen.

Tito Arnoudi, een jonge Italiaan, springt uit wanhoop in de trein naar Parijs wanneer hij hoort dat zijn vriendin Maddalena naar een verbeteringsgesticht is gestuurd. In Parijs krijgt hij een verhouding met de Armeense Kalantan, werkt hij als journalist en komt hij terecht in de wereld van cocaïneverslaafden. Maddalena volgt Tito na haar ontslag uit het gesticht naar Parijs en zij zetten hun affaire voort.

“Zalig zijn zij die zich vervelen, want zij zullen zonder spijt heengaan”

De cynische Tito leeft er een beetje op los, neemt niets serieus en drijft de spot met alles, hij schroomt niet om “nieuws” te verzinnen in plaats van het te verslaan. Het geloof, de verdorvenheid van de mens met zijn zelfbedachte regels, het leven en de dood komen geregeld terug in de scherpe dialogen en in Tito’s door cocaïne op hol geslagen gedachten. Is het leven niet leeg en vervelend, is het niet beter om zelfmoord te plegen, of is leven of sterven hem om het even?

Pitigrilli schrijft beeldend en met humor. Cocaïne zit vol originele vondsten en rake ideeën en eindigt op een wel heel bijzondere wijze.