Clichés zijn niet voor niets clichés.

Huisje boompje beest van Roos Schlikker (1975) gaat over buren in een keurige Vinex wijk die het allemaal goed voor elkaar lijken te hebben: De steeds van hobby wisselende Joris, zijn vrouw Lidia, die haar problemen weg eet en hun puberende zoon en dochter. De altijd vrolijke en vol tegeltjeswijsheden zittende Jonneke, die al een hele tijd alleen voor haar drie kinderen zorgt omdat haar man ‘eventjes’ wat dingetjes voor zichzelf aan het uitzoeken is in Portugal en de steeds dezelfde flauwe grappen vertellende Ramon en zijn nerveuze, eindeloos doorratelende vrouw Evelien.

Als blijkt dat een hoekhuis bij hen in de straat is verkocht aan een man alleen, vinden ze dat een beetje raar. Wat moet iemand in zijn eentje met een eengezinswoning? Rob, de nieuwe buurman, blijkt echter een knappe, charmante en bereisde fotograaf te zijn en valt al snel in de smaak. Maar dan vangt Evelien op de tennisclub verhalen op over Rob die twijfels oproepen en besluit ze te onderzoeken of de geruchten op waarheid berusten.

Huisje boompje beest is een luchtig geschreven en makkelijk leesbaar boek over serieuze onderwerpen en zit vol herkenbare personages, die meer dan alleen vieze luchtjes lijken te maskeren. De cover met de zonnige gele letters tegen een strakblauwe lucht en de barbecue met gesloten deksel waar donkere wolken uit ontsnappen past, net zoals de titel, goed bij het verhaal.