Titan

Als Emmelie op weg is naar Titan, waar ze metingen wil gaan verrichten voor een wetenschappelijk onderzoek, is er plotseling geen enkel contact meer mogelijk met de aarde. De zwijging is een feit en het schip, dat haar later na zou komen met al haar instrumenten, komt niet meer. Ze strandt in de koepel van Nieuw-Scheveningen en omdat ze niet tot de rijken behoort, die hier vakantie komen houden, moet ze wel werken voor haar geld. Ze vindt een baantje waarbij ze verse groenten moet oogsten. Dat werk krijgt ze alleen omdat ze een pure is (dus geen implanteten heeft).

In het goedkoopste restaurantje waar ze alleen menu’s met bonen serveren, ontmoet ze de arts Lotte. Met haar gaat ze surfen op de methaanzee. Dat het er op Titan heel anders aan toe gaat vanwege de zeer verschillende leef condities wordt mooi beschreven in de acties. Ook blijkt dat de rijke toeristen vaak niet zo puur zijn als ze willen doen geloven. Lotte vervangt gezonde organen voor kunstmatige. Organen worden vergokt in het casino.

In dit verhaal worden allerlei elementen gecombineerd. Termen uit de theoretische natuurkunde die interessant (en natuurlijk typisch sciencefictionachtig) lijken, maar waar niks mee wordt gedaan. Een polshorloge met een persoonlijkheid en spionagekwaliteiten, dat voor grappige situaties zorgt. Een oude vriendschap en een stroef verlopende liefdesrelatie. Ritjes in Titanen, de ontdekking dat er gesjoemeld wordt met de kunstorganen. Op het eind blijkt alles bij elkaar te passen en volgt een redding en een achtervolging. Michelle Dijon speelt daarbij weer een rol, waardoor de serie bij elkaar hoort. Er is op het laatst veel veranderd op Titan. Als lezer kan ik verder dromen hoe het daarna zal gaan.