Gemiste kansen van een interessant plot

De Alpenfederatie van Gregor Verwijmeren verwarde me enigzins.

Er zaten een aantal plotelementen in die best interessant waren.

Maar omdat deze minder goed waren uitgewerkt naar mijn mening zorgde dit voor een roman met sf setting die niet zo sterk van de grond kwam.

De auteur heeft een beeldende schrijfstijl. Je ziet de wereld duidelijk voor je. Een interessante wereldopbouw. Waar een rijke elite in een afgesloten paradijs leeft in de alpen
En het aan niks ontbreekt.

Otto krijgt een gouden kans en krijgt een baan aangeboden in de orchideeënkas van een extreem rijk koppel. Zijn vrouw en dochter gaan onder protest mee.

De zoon van Otto sluit zich aan bij een verzetsorganisatie die tegen deze elite en hun wereld strijdt.De zoon verwijdert zich meer van zijn vader en dat had voor een mooie spanning kunnen zorgen. Maar dat bleef redelijk sluimerend.

Ook het ongenoegen van zijn vrouw en dochter was weliswaar te merken maar ook deze plotlijn kwam niet echt tot zijn recht.

Wel liet het verhaal je enigzins nadenken over hoe onverschillig we als mens kunnen wezen tegenover de chaotische wereld om ons heen.
Zolang wijzelf het nog goed hebben is vaak de gedachte. Wat is het nog waard om ons voor in te zetten. Dat was enigzins het mooie hieraan wat me liet filosoferen.

Langzaam aan gaat Otto zich steeds meer ongemakkelijk voelen. En hierbij was het interessant geweest wanneer de wisselwerking tussen Otto en het steenrijke koppel zorgde voor meer schurende verhoudingen.

Kortom een interessant plot en aardige personages. Maar door de weinige prikkelende scenes loopt het heel wat kansen mis.