Waar poezie & SF samenkomen.

Recensie namens de Science Fiction & Fantasy Boekenclub.

Wat we kunnen weten van Ian Mcewan was een interessante ervaring. Het boek heeft veel verschillende lagen & kanten.
Onverwachts was het einde.

Aan het begin van het verhaal kwam sterk een lied bij mij naar boven. Van boudewijn de groot, avond. Enorm passend bij de sfeer van het verhaal. Je hebt de liefde tussen Francis Blundy en Vivien. De zoektocht naar een gedicht wat Francis opgedragen zou hebben aan Vivien. Dat gedicht is een eigen leven gaan leiden. En heeft een soort van mytische status bereikt.

Onderzoeker Tom zoekt in een toekomst ongeveer 100 jaar van nu naar het "verloren " gedicht. Allerlei archiven slaat hij er op na.
Niet alleen onderzoekt hij waar het misschien is maar het onderzoek zelf veranderd Tom zelf ook.

Hij leert zichzelf staande te houden in een wereld die meer onder water gelopen is.
Die beschreven wereld houdt de lezer ook een spiegel voor. Roept gevoelens op zelfs muziek wat ik net ook al schetste.

Dit boek is meer een soort belevingsboek.Het is bedoeld om de lezer een reis te laten beleven. Waarbij deze aan het einde voldaan maar verbazingwekkend achterblijft.

Het einde leek haast meer een whodunnit dan
de poetische zoektocht die het daarvoor had.

Het heeft mij enorm behaagt. De SF setting is op een creatieve manier gebruikt om vanuit de toekomst terug te kijken naar wie we zijn.Is hetgeen we nu weten wel juist?

Hoezeer ik snap dat dit niet een gangbare SF roman is denk ik toch zeker dat deze bij de ervaren SF liefhebber veel waardering zal opwekken.

Een aanrader dus!