Nondedju. Wat is dit genieten

Het klinkt misschien gek. Maar ik moest hier vloeken maar niet vanuit een negatieve lading. Toen ik sterrenkind van Beck Palmas dicht sloeg moest ik in mijzelf zeggen: nonde dju. Dit was genieten. Het gevoel dat je SF leest wat echt ontroert maar ook een glimlach op je gezicht tovert.

Dit laat wederom zien dat SF uit de lage landen er degelijk toe doet. Niet altijd ben ik zo overduidelijk geraakt maar hier duidelijk ja!

Mercutio wordt wakker en hoort dat de vorige versie van haar dood is. Ze krijgt van haar originele versie om af te reizen naar haar thuisplaneet. Om uit te zoeken wat er met haar familie gebeurd is. De plek waar ze lang geleden vertrokken is.

Maar gaandeweg komt ze meer zaken te weten over haar verleden. Zaken die diep verborgen lagen.

Een probleem is echter dat de nieuwe versie ook niet lang meer te leven heeft. Hoe nu verder?

Wat ook genieten was voor mij waren de personages die ten tonele kwamen.

Ook de wereld waarin het verhaal zich afspeelt was gedetailleerd en beeldend beschreven.

Ik gaf al eerder aan dat het me ontroerde. Iedereen ervaart wel eens terugkijkend op hun leven gevoelens van spijt, onverwerkte pijn. Zaken die je liever niet meer wou zien. Omdat ze te pijnlijk zijn.
Lukt het jezelf te vergeven?

Beck Palmas weet op een subtiele maar treffende wijze de vinger op een zere plek te leggen.

Dju 2026 is een mooi jaar.