Wat een bummer

A Man in Full lijkt qua thema en karakter sterk op Bonfire of the Vanities. De machtigen, opgeblazen door trots en overmoed, worden bedreigd met ondergang, en aan dat lot ontkomen ze niet. In dit boek komt dat omdat die ‘machtigen’ hopeloze pubers zijn, kinderlijk overgevoelig voor kleinigheden. Ongelofelijk dat ze ooit zoveel roem en macht hebben kunnen vergaren.
Allemaal nogal cartoonesk, en dan is 750 pagina’s toch wel een hele lange strip!

Onder ons gezegd: Wolfe is een vreselijke romanschrijver. Zijn journalistieke instinct sijpelt er voortdurend door, hij kan gewoon geen plaats of een zin of een woord (zoals "clusterfuck") introduceren zonder je te vertellen hoe het tot stand is gekomen en wat hij ervan weet. Vermoeiend, als het er zo dik bovenop ligt dat een schrijver wil laten zien hoe goed hij zijn onderzoekswerk heeft uitgevoerd.

En dan nog iets: hoeveel pagina’s kun je vullen met het gedetailleerd beschrijven van prachtige kleermakerskleding en dure designermeubels? Een eerlijke editor had er zeker 200 pagina’s uit kunnen strepen. Geen enkel probleem! En dan hadden de twee losse verhalen ook veel eerder kunnen samenvallen. Nu worden alle eindje in de laatste 50 pagina’s afgeraffeld. Alsof de schrijver heeft gedacht: nu heb ik er wel genoeg van.

En tot slot het hoogst onbevredigend einde voor wat betreft stoïcisme en Zeus.
Het filosofische raakvlak was juist de aanleiding dat ik dit boek ben gaan lezen.
Maar als je dan bekijkt hoe het eindigt … wat is dan de boodschap?!

Geen aanrader dit.