Mooi geschreven

De schrijfstijl van Harpman is onheilspellend en soms angstaanjagend.
Maar ook heel mooi sober.
Van de andere kant wel weer levendig genoeg om door te willen lezen.
Ze schept een hele beklemmende sfeer in dit verhaal.

Hoe zou een wereld zonder mannen eruitzien? Wat maakt het leven zinvol als we ons dagelijks bestaan tot het absolute minimum reduceren? In hoeverre kunnen relaties met anderen ons voldoening geven, zelfs in situaties van wanhoop?
Interessante vraagstukken. En daar zit dan ook een beetje de teleurstelling.
Uiteraard mag je geen heldere antwoorden verwachten op die vraagstukken. Dat kan ook niet. Die zijn er niet. Maar voor mij ontbrak er naar het einde toe toch wat diepgang. Ik heb geen moeite met een open einde. Als het maar geen makkelijke uitweg is met gebrek aan een directe boodschap.
Jammer.
Maar wel met veel interesse gelezen.