Complex en verfijnd

Atwood blijft ook met dit boek een van mijn favoriete schrijvers. Een schrijfstijl die mij past als gegoten. Wat lees ik haar graag.
In dit verhaal blikt een ouder wordende vrouwelijke schilder terug op haar leven. In soms hele emotionele fragmenten doet ze verslag van de relaties die haar karakter hebben gevormd en het blijvende trauma van pesten in haar jeugd. En hoe die jeugdige ervaringen zich manifesteerden in bijna al haar levenskeuzes.
Een meeslepende, gedetailleerde analyse van de wereld en de mensen om haar heen door de jaren heen.

‘Vertel me over je kindertijd’. Daar lijkt het vaak op neer te komen als je (mentale) problemen hebt. Daar zijn hele studies naar gedaan en boeken vol over geschreven. Er is de laatste decenia ook heel veel fictie geschreven over dat onderwerp. Misschien wel wat al te veel? Atwood biedt iets complexers, diepgaanders en verfijnders.
Het gaat om het herkennen en vervolgens erkennen van onze eigen demonen.
En die onder ogen te zien.
De confrontatie aan te gaan.

Atwood vertikt het in welk hokje dan ook te worden geduwd. Tegelijkertijd geeft ze over alle levensvraagstukken de meest scherpe, precieze en onbevooroordeelde observaties: oorlogen, terrorisme, racisme, religieuze onverdraagzaamheid, seksisme, vrouwenhaat, kunst, moederschap, politiek ... noem het maar op. En hoe afgezaagd ook: heel vaak biedt Atwood verassend nieuwe inzichten over al die onderwerpen.
Heel knap. Zeer intelligent.