Ontbrekend plot

Het begin van dit boek vond ik fantastisch. Of liever: FANTASTISCH!
Vanaf de eerste zin werd ik meegezogen in de bevreemdende setting. Wie zijn die vrouwen? Op wat voor plek zijn ze terecht gekomen? Waarom zijn ze daar? En gaandeweg komen er alleen nog maar vragen bij … ik kon het boek nauwelijks wegleggen. Hoe realistisch weet die Wood de omgeving en de hoofdpersonen van het papier los te maken. Heel knap schrijfwerk.
Maar dan … net over de helft van het boek … het begon ergens ver in mijn onderbewustzijn een beetje te kriebelen. Dat had ik toen niet in de gaten (onderbewustzijn!) maar achteraf – en nu ik het open einde heb verwerkt – kan ik het verklaren.

Dit boek is een ontwikkelingsroman pur sang. Het gaat dus over de karakterontwikkeling en het plot is ondergeschikt. In dit geval is het nog sterker: dit boek kent geen plot. Nagenoeg alle vragen die zich al lezende in mijn hoofd opstapelden blijven uiteindelijk onbeantwoord. Nu vind ik een open einde niet zo’n probleem, maar dit keer zorgt het bij mij voor irritatie. Misschien was dat ook de bedoeling van Wood: de lezer moet zich ongemakkelijk voelen. Nu we toch bij het thema zijn…

De ‘literatuurkenners/-critici’ prijzen dit boek de hemel in en eren het als een feministisch werk dat probeert de maatschappelijke behandeling van en haat tegen vrouwen te onderzoeken. Vervolgens rollen deze experts over elkaar heen om alle metaforen en symbolen in dit boek te duiden: het elektrische hek, de konijnen, de kangaroo, de bus, make-up, goodiebags, de drie bewakers, de mysterieuze Harding. Zelfs de meeste vrouwen bleven eendimensionaal en daarmee een symbool voor alle vrouwen die zich niet verzetten tegen hedendaagse onderdrukking. Het werd mij wat te veel. Uiteindelijk mis ik dan toch een sterk plot dat al deze symboliek kan dragen en het de kracht geeft die het verdient.

Dit boek is knap geschreven en zet mij aan het denken. Als dat het doel was: geslaagd! Maar is mijn denken ten aanzien van het thema nu anders geworden? Eerlijk gezegd: nee.
Maar goed … ik ben dan ook maar een man.