Goede kennismaking

Deze auto-bio eindigt ergens in 2018, dus midden in de regeringsperiode van Trump. Inmiddels weten we dat Harris als vice-president onder Biden veel kritiek kreeg vanwege haar onzichtbaarheid. En we weten nog meer: ze is de kandidaat voor de Democraten in de komende presidentsverkiezingen. Zoals de vlag er nu bij staat (aug 2024) maakt Harris ook nog behoorlijk wat kans om de eerste vrouwelijke potus te worden.
Het zal weer een spannende race worden. Hoe dan ook een goede reden om dit boek te lezen.

Enkele keren moest ik denken aan ‘Morele Ambitie’ van Brechman waarin hij het belang benadrukt van een moreel kompas als maatstaf van succes in plaats van een dik salaris, een deftige titel en een corner office. Harris knokte hard voor haar succes en klom op van de officier van justitie van San Francisco tot de procureur-generaal van Californië en uiteindelijk vertegenwoordigde ze Californië als senator in Washington. En natuurlijk: ze krijgt een dik salaris en waarschijnlijk heeft ze ook wel een corner office. Maar: Harris liet zich in haar loopbaan altijd wel leiden door haar morele kompas en dan vooral vanuit haar compassie voor de medemens.
Zo nu en dan dacht ik wel: nou, nou … mag het een onsje minder. Maar dat is dan de soms-wat-over-de-top Amerikaanse saus die er overheen ligt. En natuurlijk mijn meer calvinistisch perspectief van niet boven het maaiveld uitsteken.

Graag had ik wat meer over haar persoonlijke leven willen lezen. Daar verteld Harris hier en daar wel wat over maar het blijft nogal oppervlakkig, zoals het overlijden van haar moeder. Jammer dat we haar op dat vlak niet wat beter leren kennen, daarvoor ben ik nou juist dit boek gaan lezen. En dan ligt het risico op de loer dat het wordt beoordeeld als een dik campagne-pamflet.

Zo moest ik me soms even door wat tenenkrommend proza heen werken, van zo'n hoog niveau dat het bijna geen betekenis meer heeft. Bijvoorbeeld: “Democratie kan niet floreren te midden van angst. Vrijheid kan niet bloeien te midden van haat. Gerechtigheid kan niet wortelen te midden van woede. Amerika moet aan de slag. We moeten afwijken van de onverschilligheid. We moeten afstand nemen van de apathie. We moeten afstand nemen van de angst, de haat en het wantrouwen.” Tja. Mooi he? Allemaal waar. Wel een beetje cheezy.

Harris maakt ook een aantal goede punten die genuanceerd en eerlijk zijn.
Bijvoorbeeld: “Te lang werd ons verteld dat er maar twee opties waren: óf hard zijn tegen de misdaad, óf zacht tegen de misdaad – een te grote vereenvoudiging die de realiteit van de openbare veiligheid negeerde. Je kunt willen dat de politie de criminaliteit in uw buurt stopt, maar ook dat ze stoppen met het gebruik van buitensporig geweld. Je kunt willen dat de politie op straat een moordenaar opspoort, maar ook dat ze stoppen met het gebruik van racistisch profileren. Je kunt geloven in de noodzaak van consequenties en verantwoordelijkheid, vooral voor zware criminelen, maar je kunt je ook verzetten tegen onrechtvaardige opsluiting. Ik geloofde dat het essentieel was om al deze uiteenlopende strengen met elkaar te verweven.”

Al met al is het boek geen slechte manier om deze nieuwe kampioen van de Democraten te leren kennen.

Harris is sympathieker, inhoudelijker en sluwer dan haar imago op het nationale toneel doet vermoeden.