Meeslepend

Na de laatste regel van het laatste hoofdstuk moest ik even bijkomen.
Wat was dit? Wat heb ik gelezen? Ik ben flink onder de indruk.
En hoe schrijf ik een recensie over dit boek? Wat een heerlijke maar tegelijk krachtige en bijna magnetische schrijfstijl. Ik ben nog meer onder de indruk.
Mooi hoe twee tijden (verleden en heden) naar elkaar toe lopen en vervlochten worden.
En hoe verzin je zo’n plot? Ward legt in het nawoord wel uit hoe ze op het idee is gekomen, maar om er dan zo’n ongelofelijke draai aan te geven!? Hoe verzin je zoiets? En dan vooral naar het einde toe, waar een paar twists in zitten die zo scherp zijn dat ik ze echt niet aan zag komen. Daar valt je mond bij open en je kunt alleen maar even glazig voor je uit kijken en je afvragen: heb ik dat nou net echt gelezen?!
Het opvallende is dat die wendingen ook nog erg geloofwaardig zijn, althans in de wereld waarin we door Ward naar binnen worden getrokken. Verwarrende plots die uiteindelijk samenkomen en dan pas logisch worden. Kan ik nog meer onder de indruk zijn? Nee, eigenlijk niet.

Maar wacht!
Ik heb het nog niet gehad over de karakterontwikkeling.
De hoofdrolspelers zijn moeder Rob en haar dochter Callie. We vallen er als lezer middenin en laagje voor laagje leren we Rob en Callie beter kennen en begrijpen we hun onderlinge verhouding.
De angst, de boosheid en de liefde tussen die twee maakt ook een verbinding met de lezer en zorgt voor een emotionele leeservaring. Da’s uitstekend schrijverschap.

Een diep, duister en onverwacht verhaal.
Dat ons leert dat niets ons zo zal achtervolgen als de schaduwen van het verleden.
Het is slim. Het is poëtisch. Het is meeslepend.