Een cover die uitnodigt tot om mee op weg te gaan.

Een cover die uitnodigt om mee op weg te gaan. Een weg middenin de cover die loopt over heuvels, een weg die je kan blijven volgen zover de kaft loopt. Ik zie ook wat groen gras en groene bomen, maar vooral een zon die bovenaan de horizon schijnt.
De titel geeft verschillende kleuren weer, die ook de vastberadenheid, de twijfels en het onbekende weergeven.
Op de achterflap zie je een jongen langs de bergrand naar de top wandelen, vlinders in zijn nabijheid, met de duidelijke vraag : Welke kant moet ik op?
Ook binnenin het boek vinden we de kleurrijke illustraties terug van Lucie de Moyencourt. Illustraties die gemaakt zijn met waterverf en inkt. Tekeningen die dubbele pagina’s vullen en waar de tekst in harmonie met de tekeningen mee vloeit.
Het verhaal van Cleo Wade is heel poëtisch neergepend. Woorden, zinnen krijgen een mooie plaats tussen de illustraties. Tekstkleur varieert van kleur. Lichte kleuren geven een zachtere betekenis bij de donkere tekeningen en omgekeerd. Verschillende lettertypes gaan golvend mee doorheen het verhaal. Elke andere fonts geeft een ander gevoel mee in het verhaal.
Het prentenboek geeft een prachtige dialoog weer tussen de weg en het jongetje. Grote levensvragen worden gesteld. Echte antwoorden worden niet echt gegeven, maar men krijgt toch een gevoel van verborgenheid en nieuwsgierigheid. Ze doen je ontdekken. Ze leren je dat je beter doorgaat en niet opgeeft. Elke weg die je inslaat, daar zal je dingen van leren. Niet iedereen neemt die gemakkelijkste weg of dezelfde weg, maar uiteindelijk proberen we allemaal terecht te komen waar we willen. Ze geven je de raad om niet op te geven.
Dit verhaal is een reis door het leven, met levensvragen waar kinderen soms mee worstelen, maar waar ze het nog te moeilijk mee hebben om tot een gesprek te komen. Prachtig vertaald door Pim lammers. Een vertalingstaak is niet voor iedereen weggelegd, zeker niet bij een prentenboek.
Een verhaal die niet alleen inspirerend kan zijn voor kinderen, maar ook voor volwassen. Ik zie het vooral als een springplank om kinderen tot nadenken te brengen en hen nieuwsgierig te maken. Ze laten voelen dat kwetsbaarheid tonen mag en kan in al zijn facetten. Dat ze weten dat fouten maken kan en gebeurt, maar dat ze dan op zoek moeten gaan naar de ene weg, die voor hen wel de juiste zal zijn.