Te veel vakjargon

Inmiddels alle romans van Charles Martin gelezen. Ik houd van zijn manier van schrijven, goeie dialogen, schitterende natuur beschrijvingen en ook in Twaalf jaar Hoop een verrassende wending.

Wat me echter aan Twaalf jaar Hoop stoort is het feit dat je al lezer bijna overladen wordt met het vakjargon van American football.

Daarbij lijkt Martin ook telkens voort te borduren op hetzelfde concept; de loser die gepokt en gemazeld door het leven toch de draad weer weet op te pakken. Dat begint, zoveel boeken verder, een beetje te vervelen. Ik kijk uit naar een Charles Martin roman die vanuit een geheel andere invalshoek begint