Peirs weet de spanningsboog onvoldoende vast te houden

Het kwalijke geheugen is een vlot geschreven misdaadroman, afkomstig uit de Vlaamse koker. Toch is dat in de taal die gebruikt wordt niet direct te herleiden, het is goed te volgen en er wordt weinig gebruik gemaakt van in Nederland niet gangbare woorden. Het bijzondere in dit boek is dat Peirs op zich een vlotte schrijfstijl heeft, maar dat het toch onvoldoende lukt om het verhaal op gang te houden. Dit lijkt zeker ook samen te hangen met het vastlopen van de hoofdpersonen in het verhaal, waardoor de spanningsboog ook lijkt te in te zakken. Peirs weet onvoldoende te boeien op het moment dat commissaris Vansina vastloopt en zich terugtrekt, waarna het ook moeite kost om als lezer weer in het verhaal te komen. In de laatste 30 pagina’s van Het kwalijke geheugen wordt het plot in sneltreinvaart ontrafeld. Peirs heeft als protagist commissaris Vincent Vansina in het leven geroepen; de Gentse intelligente, soms wat raadselachtige man die vooral moeite lijkt te hebben met het onderhouden van relaties. Samen met zijn team, bestaande uit een extraverte homo, een allochtoon en een vrouw, heeft al hij verscheidende opzienbarende zaken opgelost. Radiojournaliste Lydia is de vriendin van Vansina en zowel de grenzen tussen werk en privé als het onderhouden van deze relatie zijn thema’s binnen Het kwalijke geheugen. Het onderzoek naar de moordenaar kent vele wegen maar is wel logisch te volgen. De ontknoping is daarentegen wat bizar en complex en kent een nogal abrupt einde, waar meer uit te halen was geweest. Een debuut dat prettig leest, maar zeker nog ruimte laat aan volgende delen in serie om te ontwikkelen tot een sterke serie.