Lezersrecensie
De kwetsbaarheid van het leven
Opmerking vooraf: Ik heb het luisterboek beluisterd en het e-book ernaast gelezen. Heel mooi voorgelezen. Alleen vond ik de tijdsprongen lastig om goed te kunnen volgen met enkel het luisterboek. Dus vandaar beide types boeken tegelijk, wat perfect werkte!
Review:
Soms heb je van die gelaagde literaire romans in handen, die je als lezer intens raken. Dan voelt het bijna oneerbiedig, om er een review over te schrijven. Julia Kelly schreef tijdens de coronapandemie deze debuutroman. Ik vergelijk deze literaire parel nergens mee, want het verhaal is uniek, meeslepend, met een geheel eigen schrijfstijl. Soms poëtisch, soms het kruipt het verhaal onder je huid. Tegelijkertijd was ik nieuwsgierig en wilde ik vooral doorlezen, want er zijn geheimen die ontrafeld worden. Een rustig verhaal, maar de onderliggende spanning blijft van begin tot eind voelbaar.
Deze roman is geschreven in het heden en verleden, vanuit verschillende personages. We kijken terug in het leven van Dorothy, Joseph en de dorpsbwoners van het Schotse Skerry. Dorothy komt als de nieuwe leerkracht werken in Skerry, waar ze ook gaat wonen. Ze wordt verliefd op visser Joseph, maar volgens een dame uit het dorp is Joseph al beloofd aan een ander. Dorothy trouwt met William. Ze krijgen een zoon, Moses, welke op een dag verdwijnt in de zee. “De zee geeft en de zee neemt”. Dorothy denkt dat William vertrekt omdat het tussen de lakens niet goed gaat en er iets onuitgesproken blijft. Omdat William zo’n lieve man is, heeft ze jarenlang wroeging en blijft ze alleen achter. In het dorp gaan veel verhalen rond, er zijn onuitgesproken geheimen, er is verdriet en er zijn meerdere mysteries. Dorothy lijkt voor buitenstaanders koel en afstandelijk, men ziet haar rouw niet. Men neemt haar vanalles kwalijk, maar niemand spreekt het uit naar Dorothy. Jaren later spoelt een jongetje aan, dat sterk doet denken aan de verdwenen Moses, van dezelfde leeftijd. In eerste instantie vangt het domineesgezin het jongetje op. Wanneer de domineesvrouw vroeger bevalt, verhuist het jongetje naar Dorothy. Deze toestand brengt de roddels weer op gang, maar ook lang bewaard gebleven geheimen, schuldgevoelens en misverstanden drijven langzamerhand naar de oppervlakte. “Wat was vergeten keert terug, als de zee er klaar voor is”.
Het belang van een dorpsgemeenschaps, de onderlinge communicatie, maar ook rouw en vergeving komen aan bod. Iedereen leeft met z’n eigen gedachten. Zoveel diepere lagen. Ik ben ‘totally blown away’ door dit boek. Mooi?? Ja. Rauw en emotioneel? Jazeker, dat ook. Voorspelbaar? Nee. Dit verhaal blijft wel even nasudderen in je hoofd.
Review:
Soms heb je van die gelaagde literaire romans in handen, die je als lezer intens raken. Dan voelt het bijna oneerbiedig, om er een review over te schrijven. Julia Kelly schreef tijdens de coronapandemie deze debuutroman. Ik vergelijk deze literaire parel nergens mee, want het verhaal is uniek, meeslepend, met een geheel eigen schrijfstijl. Soms poëtisch, soms het kruipt het verhaal onder je huid. Tegelijkertijd was ik nieuwsgierig en wilde ik vooral doorlezen, want er zijn geheimen die ontrafeld worden. Een rustig verhaal, maar de onderliggende spanning blijft van begin tot eind voelbaar.
Deze roman is geschreven in het heden en verleden, vanuit verschillende personages. We kijken terug in het leven van Dorothy, Joseph en de dorpsbwoners van het Schotse Skerry. Dorothy komt als de nieuwe leerkracht werken in Skerry, waar ze ook gaat wonen. Ze wordt verliefd op visser Joseph, maar volgens een dame uit het dorp is Joseph al beloofd aan een ander. Dorothy trouwt met William. Ze krijgen een zoon, Moses, welke op een dag verdwijnt in de zee. “De zee geeft en de zee neemt”. Dorothy denkt dat William vertrekt omdat het tussen de lakens niet goed gaat en er iets onuitgesproken blijft. Omdat William zo’n lieve man is, heeft ze jarenlang wroeging en blijft ze alleen achter. In het dorp gaan veel verhalen rond, er zijn onuitgesproken geheimen, er is verdriet en er zijn meerdere mysteries. Dorothy lijkt voor buitenstaanders koel en afstandelijk, men ziet haar rouw niet. Men neemt haar vanalles kwalijk, maar niemand spreekt het uit naar Dorothy. Jaren later spoelt een jongetje aan, dat sterk doet denken aan de verdwenen Moses, van dezelfde leeftijd. In eerste instantie vangt het domineesgezin het jongetje op. Wanneer de domineesvrouw vroeger bevalt, verhuist het jongetje naar Dorothy. Deze toestand brengt de roddels weer op gang, maar ook lang bewaard gebleven geheimen, schuldgevoelens en misverstanden drijven langzamerhand naar de oppervlakte. “Wat was vergeten keert terug, als de zee er klaar voor is”.
Het belang van een dorpsgemeenschaps, de onderlinge communicatie, maar ook rouw en vergeving komen aan bod. Iedereen leeft met z’n eigen gedachten. Zoveel diepere lagen. Ik ben ‘totally blown away’ door dit boek. Mooi?? Ja. Rauw en emotioneel? Jazeker, dat ook. Voorspelbaar? Nee. Dit verhaal blijft wel even nasudderen in je hoofd.
3
Reageer op deze recensie
