Romantische realistische dokters-feelgood

Voor mij is dit het eerste boek dat ik gelezen heb van Irene Kroon. Deze auteur heeft een heel vloeiende, vriendelijke schrijfstijl. Ik vond de personages meteen al realistisch en prettig overkomen.Over de verhaallijnen is duidelijk goed nagedacht. Het is niet moeilijk om me te verplaatsten in de stiuaties die beschreven worden. Liefde, familiebanden, vriendschappen en emotionele gebeurtenissen zijn onderwerpen die zoal aan bod komen. De hoofdstukken worden afzonderlijk geschreven vanuit de personages Floris en Romée in een open en romantische sfeer.
Floris Ferrante is kinderarts in opleiding. We vallen meteen met onze neus in de boter in de het eerste hoofdstuk. Het werk van een kinderarts is soms emotioneel loodzwaar, maar vaak ook bevredigend, omdat de kinderen meestal beter vertrekken dan dat ze binnenkwamen. Floris krijgen een nieuwe collega, dat is Romée de Graaf, kinderverpleegkundige. Vanaf het begin hebben ze een goede klik en werken ze goed samen. Als lezer leven we mee met het wel en wee op de kinderafdeling. Floris en Romée krijgen als jongvolwassenen privé flink wat te verwerken. Soms kreeg ik het gevoel dat het wel erg veel was, maar naarmate het verhaal vorderde kwam er meer balans en samenhang. Roméé wordt gestalkt door haar jaloerse ex-vriend, maar weet hem af te poeieren. Floris zijn vader is Italiaans en komt te overlijden. Zijn moeder vertelt hem waarom hij als enige van hun kinderen geen Italiaanse naam heeft. Als eerstgeboren zoon van zijn vader moet Floris naar Italië, omdat hij de erfgenaam is van zijn Italiaanse oom. Romée steunt Floris na het overlijden van zijn vader. Ze groeien naar elkaar toe, maar zeggen niks op het werk. Eerst willen ze zelf uitvinden of hun relatie serieus kan worden. Romée is zonder vader opgegroeid, maar ineens meldt hij zich en ze hebben wat uit te praten. Samen met Romée plant hij een vakantie naar Toscane, waar hij ook zijn erfenis in ontvangst zal nemen. Daar blijkt dat hij een Toscaans huis met een flinke lap grond. Hij besluit zijn erfenis te aanvaarden, waarna hij samen met Romée nadenkt over wat hij ermee wil. In het dorp blijkt een Medisch Kinderdagverblijf op zoekte te zijn naar een ander gebouw. Floris besluit dat hij hun wil helpen. Roméé en Floris voelen zich erg thuis in Toscane en besluiten het huis als vakantiehuis te houden voor hunzelf en familie. Als ze terug zijn in Nederland vertellen, ze hun werkgever over hun relatie. Floris mag een zich verder specialiseren. Floris organiseert een feestje en dat belooft bijzonder te worden.
Al met al is het een levendige, goed opgebouwde feelgood. Ik vond het niet erg voorspelbaar, behalve dan de relatie tussen Floris en Romée. Het gevoel is goed, nergens werd het saai of afgeraffeld. Ik heb gelachen en had soms tranen in de ogen van ontroering. De auteur weet gevoelige situaties mooi te beschrijven. Een tweede deel zou ik best waarderen. Volgens mij valt er nog genoeg te vertellen over alle belevenissen van Romée en Floris.