Een hoofd vol spinnenwebben grote en kleine.

Verstoten van Sterre Collins is een boek die ik al langer wilde. Dankzij de vele rommelmarkt uitstapjes vorig jaar, heb ik deze gevonden. Ik werd vooral aangetrokken door de titel.

In het verhaal volgen we als lezer Lucy. Ze is een onzekere 16-jarige die veel vragen heeft over haar vader die ‘verdwenen’ is. Helaas geeft haar mama, geen antwoorden op de vragen die ze heeft. Ze was drie jaar toen hij wegging en sindsdien is ze samen met haar mama, Carleen. Op een dag ontmoet ze de oudere Fraser. Hij is er voor haar, steunt haar, helpt haar zoeken naar antwoorden. Maar is hij wel goed?

Vanaf het begin, de proloog voelde ik aan dat dit boek geen ‘normale’ ya is. Dit vond ik niet erg. Het verhaal is pittig, maar het moet naar de voorgrond gebracht worden. Ik denk, nee, ik weet dat dit boek voor jongeren een eye-opener kan zijn maar ook een inkijk van niet iedereen heeft het goed. En daarnaast misschien ook een hulp om geholpen te worden op diverse manieren (voor iedereen anders).

Het is een verhaal met een boodschap waar je u tegen kan zeggen. Ik ben blij dat Sterre Collins het aandurfde om iets diepgaander te maken.

Naast het perspectief van Lucy krijg je als lezer ook brieven te lezen van de vader van Lucy en de gedachtegangen van Lucy en Fraser. Nu klinkt dit zeer veel en raar, maar eens je leest zit je in een vibe dat je het snapt en de lay-out is zeer goed gemaakt om geen verwarring te hebben.

Aan alles is goed gedacht. Ik kwam ook in de ene verbazing in de andere. Het pad dat Lucy bewandeld is niet simpel en zeker niet met hoe zij naar de wereld kijkt. Ik snap haar denkgedachten en handelingen maar voor velen klinken deze als error. Dit moet meer bekendheid krijgen! Daarnaast is Fraser ook iemand die goed is maar veel onderliggende zaken heeft.

Er komen diverse onderwerpen naar voren die niet voor iedere lezer weggelegd is. Van automulatie tot psychoses, diefstal, liefde, ruzie, ….

Daarnaast voel je de onmacht met de pagina die je leest, stijgen. Maar vooral: er speelt zoveel in een hoofd, niet normaal. Een persoon is zoveel meer dan hij/zijzelf. Een persoon heeft een leven, een familie, een gedachtengang en zoveel meer. Er zijn heel veel zaken verbonden aan iemand en bij de ene zit het vol spinnenwebben met knopen in het hoofd en bij de ander is het clean. Niemand is hetzelfde en vooral oordeel niet te snel!

Dit boek zindert nog goed na.

Wie weet komt er een vervolgdeel. Dit zou zeker mogen, want ik voel dat het verhaal van Lucy niet ten einde is, er is nog zoveel meer die geschreven kan worden.