Een boek om stil en koud van te worden

Gaby Raster is geen onbekende auteur voor mij. Ik heb haar werk leren kennen via bookstagram. Ze schrijft in nooit meer bang over een gebeurtenis die ik nooit maar dan ook nooit ga vergeten. Ik weet het nog goed ik zat op school, het was goed weer en plots hoorden we het nieuws over de gebeurtenis in Brussel, zo erg. Ik werd er stil van. Iedereen in de klas. Het was stil, nog nooit was het zo stil, je kon een spelt zelf horen vallen.

Op die befaamde dag begint het verhaal van nooit meer bang. Maud wacht haar vriend op in de luchthaven van Brussels als verassing maar deze verassing valt in het water want hij bedriegt haar. Tijdens het uitmaken zit ze naast een onbekende man die voor haar bekender gaat worden, Victor. Hij is daar op wacht om de notaris te zien van zijn overleden oma. Ze hebben vanaf de eerste seconde een klik, zeer uitzonderlijk. Ergens anders in Brussel zit Louise op hotel, ze wil ontbijten aan haar gekende tafeltje maar deze is bezet door Lennard. Ze gaat erbij zitten en ze raken aan de praat. De tijd vliegt voorbij en ze stellen voor om elkaar binnen een jaar terug af te spreken. Maar dan is er de aanslag. De mannen zitten binnen, er is lawaai, bombardementen, pijn, dood en een onverwachte vriendschap.

Vanaf begin tot eind zat ik gezogen in het verhaal, wat een boek. Ik ben sprakeloos.

Het bevat zoveel emoties, puurheid, liefde, warmte, haat, zoekende en zoveel meer. Ik heb het zelf koud gehad bij het lezen van scenes omdat ik zo meevoelde met de personages.

Het boek is een zoektocht naar zoveel en iedereen vult dit anders is.

Wat ik zeer bijzonder aan dit alles vind zijn twee zaken:
1) dat een deel van de opbrengst die het boek heeft naar een overlever gaat van de aanslag. Prachtig!
2) onvoorziene vriendschappen zijn speciaal

Gaby raster dankuwel voor dit verhaal, het is intens maar vooral prachtig.