Is de spelbreker, wel een spelbreker?

In spelbreker volgen we Silas en Dylan. Zij spelen de hoofdrollen van het tweede deel van de Cora Carmack serie.

Dylan is ervan overtuigd dat ze van de wereld een betere plek kan maken, als ze er maar strijdt. Om welk goed doel dan ook. Dylan staat op de barricaden. Wanneer ze door de politie wordt weggestuurd bij een protest, weigert ze en wordt ze gearresteerd.

Silas Moore is goed in twee dingen: football en problemen veroorzaken. Na een vechtpartij belandt hij in de cel, daar ontmoet hij, niemand minder dan Dylan. Hij kent dat soort meisjes, denkt hij, maar Dylan is anders of de andere. Hebben ze elkaar wel echt nodig? Samen sterk of alleen is beter?

Vanaf het eerste hoofdstuk zit er pit in het verhaal, dit komt door de hoofdpersonages. Het heeft een snellere opbouw en verloop of het eerste deel.

Ik vind het enorm leuk dat er personages van het eerste deel, ook meedoen in het tweede deel. Alles vormt zo een mooier geheel.

Het verhaal is niet al te origineel maar het is fijn om tussendoor even weg van de realiteit te zijn en hun wereld te ontdekken.

Helaas komen er ook zware thematieken naar voren die niet voor iedere lezer aangenaam is. Dit moet zeker vermeld worden!

Zowel Dylan als Silas zijn zoekende in vanalles en nog wat. Hun proces is mooi en rakend om te volgen. Ik hou van hun eigenheid, levenslessen en de emoties die ze voelen.

Beide zijn ze hard to get en toch ook niet.

Ik ben fan! Op naar het laatste deel.