Duister, beklemmend en onweerstaanbaar verslavend

“Wil je het jezelf makkelijk maken? Accepteer je rol als het gekooide vogeltje… en zing.”
Tien jaar lang leefde ik opgesloten in een gouden kooi, veilig voor de buitenwereld maar gevangen in het paleis van Koning Midas, tot één nacht alles veranderde en mijn zorgvuldig opgebouwde illusie van bescherming in stukken brak. Nu ligt mijn leven in handen van het leger van het Vierde Koninkrijk, dat mij niet ziet als een vrouw, maar als een middel om een dreigende oorlog te winnen, een geheim wapen dat net zo gevaarlijk is voor zijn vijanden als voor zichzelf.
Toch is oorlog niet mijn grootste angst. Die draagt een naam: Commandant Rip.Meedogenloos, onvoorspelbaar en gevreesd door iedereen die hem kent. Maar ik ken zijn waarheid. Ik weet wat hij werkelijk is. Fae. Magie stroomt door zijn aderen en wanneer zijn duistere blik de mijne vangt, voelt vrijheid verder weg dan ooit tevoren.
Ik mag dan ontsnapt zijn uit mijn gouden kooi, echt vrij ben ik nog steeds niet. Ik ben een gouden pion in een wreed spel tussen koningen en legers en pionnen worden opgeofferd.
De vraag is alleen of ik zal breken…of dat ik iedereen zal verblinden voordat ze mij kunnen vernietigen.

Mijn ervaring:
Wat een ijzersterk, verslavend en indrukwekkend tweede deel. Deel één wist me al goed te vermaken, maar dit vervolg is verrassend sterker en pakkender, met een ongemakkelijke, beklemmende en duistere sfeer die Raven Kennedy moeiteloos het hele verhaal weet vast te houden. Haar beeldende en zintuiglijke schrijfstijl springt er opnieuw uit; innerlijke observaties en scherpe, onderhuidse humor worden op een indrukwekkende manier verweven, waardoor de spanning continu voelbaar blijft.

Wat mij opnieuw het meest raakt, is de psychologische gelaagdheid van Auren. De jarenlange controle en manipulatie werken nog altijd door in haar denken, maar in dit deel brengt Raven Kennedy hier op subtiele en realistische wijze een verschuiving in aan. Auren zet langzaam stappen richting autonomie; klein, twijfelend, maar krachtig en geloofwaardig verwoord. Rip is daarbij een heerlijke katalysator en zonder twijfel een geweldig personage. Hij is niet ‘gewoon’ gevaarlijk, maar weet Auren op precies de juiste momenten uit te dagen, te triggeren en aan het denken te zetten. Zijn duistere karakter krijgt daardoor zelfs iets onverwacht heldhaftigs.

Het verhaal kent ditmaal een wisselend tempo. Er wordt bewust de tijd genomen voor interacties, wereldopbouw en karaktergroei. Soms voelt dat wat gestaag, maar door de sterke sfeer en emotionele lading bleef het me moeiteloos boeien. De escalaties die tussendoor plaatsvinden, zetten je als lezer telkens weer scherp. Thema’s als macht en bezit, vrijheid versus veiligheid en het pijnlijke proces van jezelf terugvinden en kiezen voor autonomie lopen als een rode draad door het verhaal. De mentale ontwikkeling die Auren doormaakt, maakt het extra geladen; ik merkte dat ik haar intens toejuichte en hoopte dat ze zou blijven groeien. Vooral richting het einde zijn haar keuzes sterk en verrassend, en roepen ze bewondering en strijdlust op.

Glint is een verslavend, sfeervol en indrukwekkend tweede deel. Het is duidelijk karakter gedreven en Raven Kennedy durft diep te graven in psychologische gelaagdheid en transformatie. Auren’s zoektocht naar zichzelf en haar autonomie is krachtig en overtuigend neergezet, waardoor je als lezer echt met haar meeleeft. Na dit deel kan ik maar één ding zeggen: ik wil meer…