Een prachtig kerstverhaal over vader kerstmis

Nikolas, die door zijn ouders ook wel Kerstmis genoemd werd heeft een nogal simpel leven. Zijn moeder is ooit in een put gevallen en sindsdien zorgt zijn vader alleen voor hem. Hij is houthakker en erg streng. Het enige speelgoed dat Nikolas heeft is een slee die zijn vader heeft gemaakt en een pop van knolraap, gemaakt door zijn moeder. Wanneer zijn vader met een expeditie meegaat om het bestaan van Elfen te bewijzen, past tante Carlotta op Nikolas. Zij is zo wreed dat Nikolas samen met zijn muis Miika wegloopt, op zoek naar zijn vader.

Nikolas pakte wat van het oude brood dat op de tafel lag. Hij stak het in zijn zak en ging naar buiten, de koude nacht in. Hij was moe. Zijn buik deed nog steeds pijn, en zijn tong smaakte naar verrotte knolraap. Maar behalve moe was hij nog iets anders: vastbesloten. Ja. Hij ging de tocht naar het Verre Noorden maken.
Miika knabbelde aan een droog blaadje.
Eigenlijk was de muis zijn beste vriend, besefte Nikolas. ‘Ik ga naar het Verre Noorden. De reis wordt lang en gevaarlijk. Grote kans dat ik het niet overleef. Jij kunt beter hier blijven, Miika. Hier is het warmer. Maar als je toch mee wilt, geef me dan een teken.’

Een jongen met de naam Kerstmis is een erg mooi verhaal over de jeugd van Vader Kerstmis. Het zit vol ellende, hoop en magie. Een echt kerstverhaal dat je gewoon een keertje gelezen moet hebben. Het is geschreven door Matt Haig en de illustraties zijn van Chris Mould. Het boek is ook verfilmd, maar toch prefereer ik het boek. De plaatjes in mijn hoofd zijn toch altijd mooier en meer bijblijven passend. Hoe ervaar jij dat?