Tikkeltje teleurstellend

Het derde deel van de Fourth Wing-serie kwam voor mij wat moeilijker op gang. In de eerste helft van het boek gebeurt er niet zo heel veel en komen er wel veel personages aan bod. Die lijst aan het begin van het boek met de namen, draken en zegels had van mij nog wat langer mogen zijn.
Waarschijnlijk heeft het ook te maken met de enorme spanning waarmee Iron Flame eindigt, waardoor Onyx Storm erg rustig lijkt te beginnen. Naarmate het boek vordert, neemt de spanning gelukkig weer toe. Iets wat door de hele serie aanwezig is, en voor mij zijn hoogtepunt bereikt in boek 3, is de humor van Ridoc. Ik vind het heerlijk dat zijn personage meer aan bod komt en hij zijn sarcasme zo vloeiend deelt met anderen.
De laatste hoofdstukken vanuit verschillende standpunten vond ik een grote meerwaarde, omdat dit zorgde voor meer inlevingsvermogen. Het einde vond ik persoonlijk een tikkeltje teleurstellend. Het voelt een beetje als een ‘tussenboek’, dus ik wacht vol spanning af op deel 4.