Moedig, ingrijpend verhaal

Dit autobiografisch, waargebeurde verhaal van Lucy Cole heeft me erg geraakt. Het is een boek dat buiten mijn comfortzone ligt, maar waar ik vanaf het begin ontzettend nieuwsgierig naar was.
In het voorwoord schrijft Lucy dat ze haar verhaal zal vertellen zoals ze het ook echt zou vertellen, en zo voelt het ook tijdens het lezen. Dat maakte het voor mij een heel aangename leeservaring, omdat het voelt alsof je daadwerkelijk naar haar luistert. Ze wisselt dialogen af met feiten, gedachten en gevoelens, wat het verhaal heel persoonlijk en oprecht maakt.
Wat me meteen opviel toen ze zichzelf beschreef, is hoe jong ze is. Ze is van mijn leeftijd, waardoor ik me veel meer betrokken voelde bij haar verhaal dan ik vooraf had verwacht. Natuurlijk kan (en hoef) ik me niet volledig voor te stellen wat ze heeft meegemaakt. Ik denk ook niet dat dat haar doel is. Voor mij voelt dit boek als een manier om bewustzijn te creëren rond de fysieke en psychologische gevolgen van seksuele misdrijven, maar ook als een vorm van verwerking en afsluiting voor Lucy zelf.
Ik vond het een ontzettend heftig verhaal, maar wel op een toegankelijke manier geschreven. Het is enorm moedig dat ze haar verhaal deelt, en ik vind het ook heel belangrijk dat dit soort verhalen verteld blijven worden.