Prachtig, treurig en idioot goed geschreven

Het Onzichtbare Leven Van Addie Larue

Addie wordt uitgehuwelijkt door haar ouders en moet trouwen met een man waarmee ze absoluut niet wil trouwen. Van haar buurvrouw heeft ze geleerd hoe ze tot goden moet bidden, maar ze mag nooit tot de goden bidden als het donker is, want dan komt de duisternis je opzoeken.
Toen ze op de dag van haar huwelijk bid tot de goden werd het net donker, dat had Addie niet door, tot ineens de duisternis verscheen. Die deed haar een voorstel, maar Addie was al zo wanhopig dat ze overal mee akkoord zou gaan, omdat ze echt niet wilde trouwen!
De duisternis vervloekt haar met het eeuwige leven, maar iedereen die zij zal ontmoeten zullen haar vergeten.
Addie woont in haar lange leven overal en nergens, maar pas als ze in New York terecht komt gebeurd er iets heel bijzonders.. ze ontmoet iemand die haar wel kan herinneren.

Wat ik zo mooi vind aan dit verhaal, is dat het zo mooi geschreven is dat het bijna poëtisch is. Alle emoties van Addie worden tot het bot toe omschreven en zo kun je je heel goed inleven in haar.
Het is een redelijk traag verhaal, maar dat vind ik bij deze schrijfstijl niet storend, omdat het dus zo mooi en gedetailleerd geschreven is.
Ik ben verliefd geworden op de personages, ik zou Addie heeeel graag eens zelf willen ontmoeten en zal haar nooit vergeten.

Ik vond het een heerlijk verhaal om te lezen, voor mij is het echt 5 sterren waard!