Poëtische schrijfstijl

We volgen zes astronauten, in orbit, uitkijkend vanuit de ruimte naar de aarde. De zon komt op, de zon gaat onder, alle seizoenen, het ontstaan van een tyfoon, ze zien het allemaal gebeuren. Maar ook op persoonlijk vlak gebeuren er dingen. Want de moeder van één van de astronauten sterft. En je kan natuurlijk niet zomaar terugkeren naar de aarde. Maar dit doet hen wel nadenken. Over het leven, over hun huwelijk, hun kinderen, hun eigen gevoelens.

Dit boek is erg poëtisch van schrijfstijl. Het bevat weinig personages en dialogen maar beschrijft tegelijkertijd zoveel. Dit boek moet je tot je nemen, tot je laten doordringen. De diepere betekenis laten binnenkomen. De novelle is niet zo dik maar staat bomvol woorden, woorden die ik soms niet begreep. Misschien was dit boek niet de beste keuze om te lezen op een moment dat mijn hoofd al zo vol zit. Want je moet er wel met je gedachten bij blijven.

Ik ben er zeker van dat ik dit boek misschien op een ander moment had moeten lezen, op een moment dat ik er echt rustig voor kan gaan zitten. Dan had ik er zeker weten meer van genoten. Want de schrijfstijl is erg prettig. En het onderwerp zeer interessant. Maar de woordenstroom was nu misschien even te veel voor mijn drukke hoofd.