Slordig geschreven, heftig maar eentonig verhaal

Mijn review ovet het boek 'De meisjes van Mevrouw de Wit' geschreven door Patricia Perquin.

De meisjes van mevrouw De Wit is een onthutsend boek geworden. Perquin is erin geslaagd om de meisjes, die de meest mensonterende ervaringen hebben ondergaan als slachtoffers van loverboys, een eigen stem te geven. De meisjes zijn beschadigd, maar ze hebben ook dromen en willen weer kunnen lachen, iets waartoe Perquin ze uitnodigt.

De meisjes van mevrouw De Witis een eerlijk, van binnenuit geschreven portret van een groep meisjes die weigeren te erkennen dat hun levens voorgoed verwoest zijn, en die vol goede moed proberen de draad weer op te pakken.

 Een boek met een hard maar waar verhaal, toch vind ik zelf dat dit boek niet heel 'netjes' geschreven is. Het komt heel racistisch over en het verhaal blijft een beetje eentoning. Neemt niet weg dat het heftig is dat dit gebeurt is/kan gebeuren maar voor mij las het niet gemakkelijk weg. Er staan buiten dit ook veel spellingsfouten, typefouten in, kan gebeuren maar is niet netjes. Ook word heel vaak het zelfde woord gebruikt in een kleine alinea, bvb het woord 'mama'.