‘We need to talk about Shy’

Max Porter neemt ons mee in het hoofd van een gekwelde tiener, een tiener vol woede en angst, een tiener die hard om zich heen slaat en de mensen het dichtst bij hem pijn doet… een tiener die verkeerde keuzes maakt en in een plaats terecht komt waar hij tussen andere tieners zit die zijn zoals hij…

Het verhaal van Shy is zowel ontroerend als hard en lijkt bijna hopeloos als je het boek begint te lezen, het straalt een bijna manisch depressieve sfeer uit. De stemmingswisselingen van Shy zijn keihard en intens. We ontmoeten hem in het verhaal als hij met een rugzak vol stenen ergens naartoe wandelt intussen mijmerend over hoe hij daar is gekomen, in ‘Laatste Kans’ een instelling voor ‘moeilijke jongeren’.

Zijn angst en woede worden nooit verklaard, iets wat ook in het echte leven vaak niet gebeurd, maar we zien wel hoe hij de mensen om zich heen (familie, vrienden en op school) van zich afduwt en hard om zich heen slaat.

Maar het boek heeft ook een hoopvolle boodschap. Want Shy is jong en heeft veel om voor te leven en Max Porter laat Shy niet verdrinken in zijn problemen, integendeel.

Ik las hiervoor nog niks van Porter en hij schrijft ook niet heel toegankelijk (dit boek zal volgens mij ook niet door iedereen even hard geapprecieerd worden, denk ik) waardoor ik het ook wat lastiger had om door dit kleine boekje te geraken. Maar ik wil zeker nog meer van Porter lezen en wie weet keer ik ooit nog terug naar Shy want het voelt aan dat dit boek met een herlezing misschien net iets meer nog binnenkomen!