Brood en spelen

In een toekomst, die niet zo veraf meer lijkt, worden vijf kandidaten en Viola, een presentatrice voor een spelprogramma op een eiland achtergelaten waar ze samen moeten nadenken over wat ze als mensen willen nalaten voor zij die de aarde overerven als de mens er niet meer is. (Vergelijkbaar met spijkerschrift en hiërogliefen) Hun keuzes worden dan in een speciaal ontworpen kist geplaatst waar alles goed in bewaard blijft.

Na een zorgvuldige doch bedenkelijke screening worden de vijf uitgekozen. Eens op het eiland zijn ze van de rest van de wereld afgesloten en is hun enige contact de beelden die worden gemaakt met verborgen camera’s overal. De wereld daarbuiten is intussen reeds onderworpen aan een klimaat apocalyps waarbij grote delen van het land onder water zijn komen te staan (denk aan eilanden en lage landen), door grote tsunami’s en elders woeden hittegolven en branden.

De redding wordt verwacht dankzij dit programma dat een televisieprogramma is dat De Mol met Big Brother lijkt te combineren.

In het boek is heel duidelijk een kritiek te horen op de huidige klimaatproblematiek en het gebrek aan een juiste aanpak. Maar tegelijkertijd wordt er ook kritiek gegeven op de andere kant van de slinger, namelijk op het eco-terrorisme. En natuurlijk zien we ook hoe mensen gemanipuleerd worden, hoe ze in een survival spel van ‘Geef het volk brood en spelen’ worden gedropt en ondoordacht aan beginnen. Alles voor de kijkcijfers en voor ‘het volk’ en om de aandacht af te leiden van de echte problemen.

Dit boek leest ongelofelijk vlot en doet je nadenken, doet je reflecteren over wat we eigenlijk aan volgende generaties willen nalaten.

Het zorgt voor een onverwachte combinatie van thriller, sci-fi, dystopia maar tegelijk is het heel erg activistisch, wat het niet helemaal de stijl maakt die ik ken ben van Fleurs werk maar dan wel weer goed bij haar past.