Terug naar Arvieux

Vijf jaar nadat Ambre seizoenswerk deed in Hotel Mélèze in Arvieux, en na de bewogen perikelen tussen haar, Tim en Anton, krijgt ze telefoon van Rosalie die er nog steeds woont samen met haar man Gabriel, hun dochter Sophie en het tweejarige zoontje Timothée. Rosalie belt naar Ambre, die intussen een gans nieuw leven opbouwde in Lyon met haar vriend Marc en een job als winkelmanager, in paniek dat Gabriel plots vertrokken is en een briefje naliet dat hij zo snel mogelijk terug zal komen maar dat hij even weg moet. Intussen zijn al enkele dagen voorbij en ze maakt zich ontzettende zorgen. Ambre twijfelt kort maar besluit dan toch naar Arvieux af te reizen, net voor de Kerstdagen. Haar vriend verwacht haar terug thuis tegen Kerstavond, die ze samen gingen vieren.

Vijf jaar nadat Ambre seizoenswerk deed in Hotel Mélèze in Arvieux, en na de bewogen perikelen tussen haar, Tim en Anton, krijgt ze telefoon van Rosalie die er nog steeds woont samen met haar man Gabriel, hun dochter Sophie en het tweejarige zoontje Timothée. Rosalie belt naar Ambre, die intussen een gans nieuw leven opbouwde in Lyon met haar vriend Marc en een job als winkelmanager, in paniek dat Gabriel plots vertrokken is en een briefje naliet dat hij zo snel mogelijk terug zal komen maar dat hij even weg moet. Intussen zijn al enkele dagen voorbij en ze maakt zich ontzettende zorgen. Ambre twijfelt kort maar besluit dan toch naar Arvieux af te reizen, net voor de Kerstdagen. Haar vriend verwacht haar terug thuis tegen Kerstavond, die ze samen gingen vieren.

Terwijl de beslissingen in het vorige boek allemaal te wijten konden zijn aan jeugdig enthousiasme, naïviteit en zoeken naar jezelf, voelt het hier allemaal wat existentiëler aan en soms wat gekunsteld. Helemaal overtuigd was ik niet over de levenskeuzes en de manier waarop Mélissa Da Costa het verhaal zo’n wending heeft gegeven. Vaak voelde het als een overbodig vervolg op ‘Waar de zon de sneeuw raakt.’.

Maar ook heeft het boek heel wat momenten waarin de hoofdpersonages je doen lachen en huilen, je leeft sowieso al sinds het vorige boek met hen mee en kent hun geschiedenis waardoor je ook weer wilt dat alles goed komt, hoewel het leven niet altijd een happy end hoeft te kennen (in de realiteit is dat ook niet). En toch heb ik een enorm hartverwarmend gevoel overgehouden, zeker na de epiloog. Da Costa blijft voor mij een van de nieuwe ontdekkingen die ik de laatste jaren deed en waar ik m'n hart aan heb verloren. Haar verhalen zijn zo uit het leven gegrepen. En ook al heeft 'Als dromen fluisteren' mijn verwachtingen niet helemaal ingelost, zeker na het geweldige 'Als de zon de sneeuw raakt' en de twee vorige kleppers, toch kijk ik nu al heel hard uit naar het volgende boek van haar dat in het Nederlands vertaald zal worden.