(Te) hoog gegrepen

Onwaarschijnlijke aaneenschakeling van gebeurtenissen drijft een man tot zelfmoord. Daar begint het boek mee, dus een echte spolier kan je dit niet noemen. En ook de overgang naar de volgende 'transcendente fase' van het boek gebeurt wat mij betreft te vergezocht. De verwijzingen naar hemel en hel en de grote God die de wereld schiep in 7 dagen, verraden de rooms-katholieke achtergrond van de schrijfster. Volgens Wikipedia heeft deze Vlaamse auteur al een paar andere boeken op haar actief. Hier heeft ze m.i. haar hand wat overspeeld. De hoofdpersoon wint niet echt de sympathie van de lezer door eerst en vooral ongevoelig te zijn voor signalen van zijn teloorgang, en dan door de zelfmoord. Later zou hij zich ontpoppen tot een warme en goede mens, té goed om de rol van Pietje de Dood te kunnen vervullen... Ongeloofwaardig, maar ze kan wel schrijven, onze Pat. Alleen is de stijl en toon van dit boek te licht voor de zwaarte van het thema.