Orthodoxe Joden en corona

Marot Vanderstraeten is geïntrigeerd door de orthodoxe Joden, die ze als bewoner van Antwerpen vrijwel dagelijks tegenkomt in het gebied tussen het Stadspark en het station. Haar eerdere boek, 'Mazzel tov' was een weergaloos succes. Ik vond het zelf ook erg goed: een combinatie van een authentieke en persoonlijke levensfase, gecombineerd aan het mysterieuze leven van de Joden in Antwerpen. Een vervolg moest er komen. Ofdschoon je in dit boek ook weer heel wat wetenswaardigheden over de Chassidische en andere Joden te weten komt, blijft het wat mij betreft een vervolg op. En dus ook niet zo fris en verrassend als Mazzel tov. Opnieuw beschrijft Vanderstraeten vanuit een hoogstpersoonlijke beleving de talloze gesprekken met haar Joodse 'vriendinnen'. Maar ook wordt ze in haar leven geconfronteerd met een partner die getroffen wordt door kanker. Daarbovenop speelt de unieke situatie van corona, waarin de Antwerpse Joden toch ook wel een dubieuze rol hebben gespeeld, die ook in de nationale pers werd uitgesmeerd. Met andere woorden : veel voer voor discussie in dit boek : bij voorbeeld de opname van een kind in het Sint-Vincentiusziekenhuis op Sabbat. Wel gebruik maken van de gezondheidszorgen, maar niet kunnen of willen betalen omdat de streng orthodoxe regels verbieden om geldverkeer uit te voeren op Sabbat. In hoeverre moet je hier als maatschappij begrip voor opbrengen. Alleen al voor dergelijke ethische kwesties (die ze zelf ook open laat) blijft het een levenswaardige ervaring, deze Minjan.