Hommage of jeremiade

Moeder en de relatie tussen moeder en zoon is voor vele schrijvers een bron van inspiratie. En dit leverde al vele mooie boeken, denken we maar aan 'Sprakeloos' van Tom Lanoye, 'Anna' van Kees van Kooten, 'Ik kom terug' van Adriaan van Dis of 'Dit is mijn moeder' van Tommy Wieringa. De ondertitel 'Stilleven van een Marokkaanse moeder' verraadt al een groot deel van de inhoud. De moeder van Benzakour is een streng gelovige islamiet. Door een medische fout, dat is ten minste de overtuiging van de auteur, krijgt de moeder een beroerte, waardoor ze half verlamd blijft. Ze wordt vervolgens in een verzorgingstehuis geplaatst. Maar Mohammed maakt er wel een gewoonte van haar (bijna?) dagelijks te bezoeken. Daarbij klaagt hij voortdurend de kwaliteit van de verzorging aan, die niet is aangepast aan de analfabete arabisch sprekende vrouw. Iedereen moet eraan geloven, tot en met de als kwakzalver neergezette Chinese accupuncturist. Ondertussen houdt hij zich bij herhaling niet aan de regels van het tehuis. Zo stoomt hij in het holst van de nacht bij moeder in de kamer (waar ze blijkbaar niet alleen ligt) binnen om haar een bloemstuk te geven. Het hart van het mensje had het kunnen begeven van het verschieten. Wat wel zonneklaar wordt na het lezen van het boek, de schrijver houdt zielsveel van zijn moeder en portretteert haar als een sterke en consequente vrouw. Voelt de schrijver zich schuldig omdat hij haar in een verzorgingstehuis heeft geplaatst, denk ik wel eens als ik dit relaas lees? Kortom, zo enthousiast ik was over de roman 'De koning komt' (*****), zo sterk is me dit boek tegengevallen.