Ga jij voor sfeer of spanning?

Als de zeventienjarige Emmylou een verdrietige gebeurtenis meemaakt, wil ze zo snel mogelijk weg uit haar woonplaats in Bretagne. Ze besluit als au pair naar Engeland te gaan: een kans om haar Engels te verbeteren voor haar toekomstige studie journalistiek én haar liefde voor kinderen te combineren. Via een vriendin komt ze in contact met een echtpaar met twee kinderen, en ze wordt aangenomen. Vol goede moed vertrekt ze naar Engeland.

“De bus slurpt zijn passagiers op om ze een voor een of in groepjes op de weg langs de klif weer uit te braken. “

Maar eenmaal daar beginnen er al snel vreemde dingen te gebeuren in de ogenschijnlijk perfecte villawijk. Waarom is de oudste zoon, Lewis, zo ziek? En hoe kan het dat iedereen in de buurt zo opvallend op elkaar lijkt? Ook hangt er een raadsel rondom de vorige au pair. Hoe langer Emmylou bij de familie blijft, hoe leger en vermoeider ze zich voelt. Dat ze het terrein niet af mag, maakt de situatie alleen maar beklemmender. Het echtpaar lijkt in het begin vriendelijk, maar de eerste barstjes tussen Emmylou en Monica, de moeder, laten niet lang op zich wachten. Tot overmaat van ramp begint Emmylou ook nog te lijden aan intense nachtmerries.

“Ik kom niet in het verhaal, ik blijf aan de oppervlakte, de woorden die me normaal gesproken pakken hebben op mij het effect van een leger halsstarrige letters dat woedend hun wereld beschermt. “

Het verhaal begint sterk. Bonnec creëert meteen een geheimzinnige, beklemmende sfeer. De verwachtingen zijn hoog dankzij het sterke uitgangspunt van een jonge au pair in een afgelegen, geheimzinnige omgeving. Halverwege lijkt de spanningsboog echter wat te verslappen. Het gevoel van ongemak blijft aanwezig, maar de teksten worden wat vreemd. Of dat nu komt door de religieuze elementen of toch door de manier waarop het geheel wordt verteld, kan ik de vinger niet op leggen.

Het concept van De au pair is verfrissend en veelbelovend, maar het weet me niet volledig in haar greep te houden. De sfeervolle beschrijvingen blijven een duidelijke kracht van het boek.