Opnieuw een verhaal dat recht onder je huid kruipt

Anne van Zwieten 1967 schrijft al haar hele leven, met aantekenboekjes altijd bij de hand voor inspiratie uit het echte leven.
Ze debuteerde met romans als Keerpunt (2019), gevolgd door De Setarspeler (2021Verhalen over identiteit, relaties en persoonlijke groei.

Haar werk omvat psychologische romans, een thriller en werkt momenteel aan een historische roman.

Anne van Zwieten schrijft opnieuw een verhaal dat recht onder je huid kruipt.

In De zoon volgen we Winalt, een man die opgroeit in een liefdevol Nederlands gezin, maar diep vanbinnen voelt dat er iets ontbreekt.

Winalt word geboren in Oostenrijk en geadopteerd als hij nog maar een peuter is. Wat begint als een ogenschijnlijk gewoon leven, verandert langzaam in een zoektocht naar identiteit, afkomst en innerlijke rust.

Anne weet met haar warme, toegankelijke pen de pijn en verwarring van geadopteerd zijn invoelbaar te maken. Winalts onrust,
zijn drang om te weten wie hij echt is en waar hij vandaan komt, voelen oprecht en menselijk.

Zonder overdreven drama laat Anne zien hoe gemis en onverwerkt verdriet kunnen doorwerken in relaties, gedrag en zelfbeeld.
Het is precies die herkenbare kwetsbaarheid die maakt dat je met hem meeleeft, maar soms wil je hem het liefst even door elkaar zou schudden.

Wat dit boek zo sterk maakt, is de balans tussen rauwe eerlijkheid en empathie. Anne schrijft in een directe, beeldende stijl die moeiteloos leest.
Ze weet zware thema’s als verlatingsangst, identiteit en familiebanden op een toegankelijke manier te verwoorden.

Haar verhalen voelen altijd persoonlijk en echt.
Dat liet ze eerder al zien in De Setarspeler, wat nog steeds een van mijn favoriete boeken aller tijden is.

De zoon is een indringende, maar tegelijkertijd hoopvolle roman over het verlangen om thuis te komen in jezelf. Een verhaal dat je nog even laat nadenken nadat je het boek hebt dichtgeslagen.